Sunday, June 18, 2017

மனதாளும் மகள்

மனதாளும் மகள்
=================

தந்தையைத் திருத்தித்
தன்னை வளர்த்துக் கொள்பவள் மகள்.

*

மனையாளுடனான உறவில்
அவ்வப்போது தீர்கிறது
ஆண்மையின் தாகம்.
மகளுடனான உறவில்
எப்பொழுதுமே தீர்வதில்லை
ஆன்மாவின் தாகம்!

*

உடலாளும் மனைவியிடம் கூட
எப்பொழுதாவது பொய்
சொல்ல முடிகிற அப்பாக்களால்
மனதாளும் மகளிடம்
எப்பொழுதுமே முடிவதில்லை
ஒரு சிறு பொய் உதிர்க்க.

*
தாய்க்குப் பின் தாரம்  -
தணிக்கைக் குழுவுக்கு உட்பட்டது!
தாய்க்குப் பின் மகள் -
நிபந்தனைகளுக்காட்படாத நியதி!
*


மகள் மனமுடையக்
கூடாதெனும் கொள்கையினூடாக,
செய்து கொண்டிருக்கும்
மகத்தான செயலெதுவாயினும்
மறுகணம் மலர்வாளெனில்
திடீர்த் தோல்வியினைத்
தோளேந்துபவன் தகப்பன்!
*

எழுதும் கவிதையின்
கருப்பொருள் மகளேயாயினும்
ஈன்ற தாய், ஏந்திய தமக்கை,
வழியிலிணைந்த மனைவி - என
எல்லோருமாய் எழிலுறுமாற்றல்
எளிதில் வரப்பெறும் வரமுறுகிறாள்!

*
என்னைக் கண்டதும்
உவகையுறக் காத்திருப்பவள் மனைவி!
என்னை உவகையுறச்
செய்வதற்காகவே காத்திருப்பவள் மகள்!
*
தத்தித் தவழ்ந்தபடி
தன் தளிர்க் கரங்களால்
தந்தருளிய தம்ளரிலிருந்த
சிற்சிறு துளிகள் இயம்பின
சிறு துளி பெரு வெள்ளமென.
தண்ணீர் மட்டுமல்ல என்
தாமரைப்பூ முகத்தாளின் பாசமும்!
*
தன் மகளின் வாழ்வில்
தானொரு தவிர்க்கவொண்ணா
முன்னுதாரணமென
முழுதாயுணரும் தருணந்தன்னில்
தானாய்ச் செப்பனிடப்படுபவன் தந்தை!
*
​தன் வளர்ப்பின் வனப்பில்
மகளின் வாழ்க்கை வளமுற
வேண்டுமெனும் ​வேட்கையில்
வெட்கித் தலைகுனியும்
எந்தச் சூழலையும்
வெட்டி எறிகிறான் தந்தை!
*
எவ்விதக் குற்றப்பட்டியலுமின்றி,
என்னைத் திருப்பதிப்படுத்தும்
ஏகாதிபத்திய நோக்கில்
என் வருகைக்காகக் காத்திருக்கும்
ஏந்திழை என் மகள்!
* 
வீடுதிரும்பிய என்னை
விழிகளிலேந்திய மறுகணம்
மகளுதிர்த்த பூம்புன்னகையில்
​
​​​​
​
​நாள் முழுதும் ஓடித்திரிந்த
என் களைப்புக்கள் சாபல்யமுறுகின்றன.

*

பெண்மகவைப் பெற்றெடுத்த தந்தைமார்க்குப்
பெருமிதத்தோடு சமர்ப்பணம்.

#ManadhaaluMagal


​
​​மு. இராகவன் என்ற சரவணன்
17 சூன் 2017 சனிக்கிழமை காலை 08 50 மணி இந்திய நேரப்படி

Labels:

 
posted by Raghavan alias Saravanan M at 6/18/2017 03:29:00 PM, | 1 பின்னூட்டங்கள்
Wednesday, November 13, 2013

மெளனங்களின் மொழிபெயர்ப்பு

"வாயைத் தொறந்தா
மூடறதே இல்லை!",

"எப்படித்தான் முடியுதோ
இப்படி ஓயாமப் பேச",

"வாய்ப்பே இல்லை!
இதெல்லாம் ஒரு வரம்",

"எந்நேரமும் தொண
தொணன்னு இருந்தா எப்படி?"

"மனுசனை கொஞ்சநேரம்
நிம்மதியா விடுறயா?"


சுற்றியுள்ள பெருமக்களின்
கேலி தொணிக்கும் கலவைப்பேச்சுக்கள்.
சில நேரங்களில் சண்டை,
பல நேரங்களில் கருத்துமோதல்!
அவ்வப்பொழுது வருத்தம்,
ஓரிரு தருணங்களில் சஞ்சலம்
இவ்வாறாகக் கழிந்திருக்கின்றன
எனதான ஓயாத உரையாடல்கள்!

யாரென்ன சொன்னாலும்
நான் என்னை மாற்றிக்
கொண்டதில்லை!

தவறே செய்யாமல்
தண்டனை எதற்கு ?  - என் வாதம்!

"உண்மையான நட்பு என்பது
புரிதலில் இருக்கிறது" என்பது
கேள்விக்குறியான பொழுதுகளில்
"அமைதியாய் இருப்பது மட்டும்
என்ன பெரிய அழகா?" என்று
சொல்லாமல் கொள்ளாமல்
ஒரு உருத்தெரியா வன்மம்
ஓசைப்படாமல் வளர்ந்திருக்கிறது!

மொத்தக் கேலிக் கணைகளுக்கும்
தடுப்புச்சுவர் எழுப்ப
எங்கிருந்து முளைத்தனையோ நீ?

"வெளியே கொட்டித் தீர்க்கும்
கோபங்கள் உடனடியாய் உலரும்!
உள்ளே பொத்திவைக்கும் உக்கிரங்கள் 
தேவையான பொழுதெல்லாம் மலரும்!
தன் வசதிக்கேற்ப வளரும்!"

இந்த ஐந்துவரி சித்தாந்தத்தை
நடைமுறைப் படுத்தும் விதமாய்
ஏனென்று தெரியாமல் என்னுள்ளே
பிரசவிக்கின்ற மெளனத்தை
மிக அழகாய் கருணைக்கொலை செய்கிறாய்!
ஏனென்ற கேள்விக்கு
எளிமையாய் ஒரு பதில்!

"காரணம் தெரிந்து வருகிற மெளனம்
களிக்கப்பட வேண்டியது!
காரணம் தெரியாமல் வருகிற மெளனம்
கவனிக்கப்பட வேண்டியது!" என்று.

எல்லோரும் என் வார்த்தைகளை
மொழிபெயர்க்கையில், நீ மட்டுமே
என் மெளனத்தை மொழிபெயர்க்கிறாய்!
இப்பொழுது தெளிவாகப் புரிகிறது

"மெளனங்கள் புரியப்படும் வரை
நட்பு மழலைப்பருவத்தில்
மட்டுமே இருக்கிறது!"

குறிப்பு: இந்தக் கவிதை என் மின்னஞ்சல் பெட்டியில் 6 வருடங்களுக்கு முன்பே சேமிக்கப்பட்டிருந்தது. ஏதேச்சையாக இன்று தான் காண நேர்ந்தது. இனியும் தாமதித்தல் முறையல்ல என்று பதிவிட்டு விட்டேன்!

Labels: ,

 
posted by Raghavan alias Saravanan M at 11/13/2013 07:56:00 PM, | 4 பின்னூட்டங்கள்
Saturday, April 04, 2009

திருமணக் கவிதை

பிரத்யேகப் பதியன்
ஏதும் இடாமல்
புதியதொரு பரிணாமம்!

இருவேறு திசைக‌ளில்
இருந்து முழுவீச்சில்
எதிர்பார்ப்புக்க‌ள் ம‌ற்றும்
க‌னவுக‌ளின் ச‌ஞ்சார‌ம்!

எவரொருவ‌ருக்கும் இல்லாத‌
சிறப்பான உரிமையுட‌ன்
ஒரு புது உற‌வு!

முதல்நாள் இரவில்
ஒப்புவித்த‌ க‌ன‌வுக‌ளை
மறுநாள் விடியலில் நிஜ‌மாக்கும்
வல்லமையுள்ள தேவன் இல்லை!

நிலாவைப் பிழிவேன்!
சூரியனைச் சுகிப்பேன்!
காற்றைக் கைது செய்வேன்
என வார்த்தைகளில் ம‌ட்டும்
வசீகரப்படுத்தும் கவிஞன் இல்லை!

க‌ன‌வுக‌ளை நிஜ‌மாக்கும்
முய‌ற்சிக‌ளில் க‌ஞ்ச‌த்த‌னமின்றி,
க‌விதைத்துவமான‌ வாழ்வைக்
க‌ளிப்போடு அளிக்கும் க‌ற்ப‌னையுட‌ன்,

உண்மையான‌ அன்பை
உள்ளுண‌ர்த்தி உன‌க்கும்
உண‌ர்வுகள் உண்டென்ப‌தை
உள்ளூர உண‌ர்ந்து உய்ப்பேன் என்று
உறுதிமொழியும் கவித்துவமும்,
தெய்வ‌த்துவமும் கொண்ட ம‌னிதன் !


-- மு. இராக‌வ‌ன் என்ற‌ ச‌ர‌வ‌ண‌ன்
04 ஏப்ர‌ல் 2009 ச‌னிக்கிழ‌மை மாலை 541 ம‌ணி இந்திய‌ நேர‌ப்ப‌டி

Labels: ,

 
posted by Raghavan alias Saravanan M at 4/04/2009 07:54:00 PM, | 19 பின்னூட்டங்கள்
Thursday, October 18, 2007

பிரதிநிதிகள்

ஒரு வேளை உணவுக்காக
இரு வேளைகள் காக்கவைத்த
வயிற்றுக்குக், காசு இல்லாவிட்டாலும்
கருணையோடு சோறுபோட்ட
உணவக முதலாளியும்,


அடுத்தடுத்து இருந்தாலும்
பார்வைகளைக் கூடத்
தடுக்கப் பழகிவிட்ட
அண்டைவீடுகளின் மத்தியில்
உடல்நிலை சரியில்லாத பொழுதினில்
பாசத்தோடு வெந்நீர் வைத்துப்
பரிவாக விசாரித்தனுப்பும்
தேநீர்க் கடைக்காரரும்,


எனக்கென்ன என்று
வேடிக்கை பார்ப்பவர்களை
எரிச்சலோடு ஏறிட்டு
ஆபத்தில் இருப்பவரை
எதிரேவந்த ஆட்டோவில்
ஏற்றி, "சீக்கிரமா ஆஸ்பத்திரிக்கு
போப்ப்பா" என்று தன்
கடமைகளுக்குத் தற்காலிக
விடுப்புத் தரும் தந்தை தெரசாக்களும்,


அறிமுகமாகிச் சில மாதங்களே
ஆனாலும் கட்டாயத்தின் பூச்சுகள்
கடுகளவும் இல்லாது சிநேகத்தின்
வழியாய்த் தாய்மை காட்டும்
அறைவாசிகளும்,


அள்ளி இறைப்பதற்கில்லை என்று
தள்ளி நிற்காமல் தன்னிறைவோடு
கிள்ளிக் கொடுக்கமுடியும் என்று
சுனாமியோ, பூகம்பமோ, குண்டுவெடிப்போ,
பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உபகாரமாய்
முடிந்தவரை முகமகிழ்ச்சியோடு
முன்வந்து உதவுபவர்களும்,


"உன் வயதில் நானும் இது போல
இருந்தவன் தான்" என உள்ளுக்குள்
சொல்லிக்கொண்டாலும், கண்டிப்பின்
பேரில் காணும் போதெல்லாம்
கசக்கிப்பிழியாமல், எப்படியும்
"வாழ்க்கைத் பயணத்தில் சில
நிகழ்வு எழுதுகோல்கள் உனக்கு
அனுபவ மை ஊற்றும்" என்று
அர்த்ததோடு சிரித்து அமைதியாய்த்
தட்டிக் கொடுக்கும் அப்பாக்களும்,


சரிக்குச் சரியாய் வேலையிருந்தும்
சகதொழிலாளியின் முகத்தில்
சவுக்கியத்தின் ரேகைகள்
சலவை செய்யப்பட்டிருக்கக் கண்டு
"உன் கவலைகளுக்கும் நான் தோழன்"
என்று கனிவோடு பறைசாற்றி
உள்ளக் குமுறலை உளமாறக் கேட்கும்
உன்னதமானவர்களும்,


கண்ணெதிரே தோன்றும்
கடவுளின் பிரதிநிதிகள்!!



இவர்களை ஒருமுறை பார்த்தால்
உடனடியாய் உள்மனம் குளிரும்!
எப்பொழுது நினைத்தாலும்
தன்னிச்சையாய் உதடுகள் ஒளிரும்!

Labels:

 
posted by Raghavan alias Saravanan M at 10/18/2007 08:03:00 PM, | 31 பின்னூட்டங்கள்
Wednesday, October 03, 2007

விரல்நுனி சிநேகம்

இது 'அன்புடன்' இணையக் குழுமத்தின் ஆண்டுவிழாவின் பொருட்டு நடத்தப்பெற்ற கவிதைப்போட்டிக்காக அனுப்பிய என் படைப்பு.
 
படித்துவிட்டு உங்கள் கருத்துக்களைச் சொல்லுங்களேன்.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 தொடுதலில் விலகலா
விலகலில் தொடுதலா,

கேட்டபின் தருவதா

தானாக எடுப்பதா,

உதறி எடுப்பதா

உரிமையாய்க் கொடுப்பதா

எது எப்படியோ

உண்மையான வாஞ்சையுடன்

வருடும் போது

சத்தியமாய்க் கரையும்

உயிரின் மூலம்..

 

 

ஆழ்ந்த தழுவல்,

அகலத் தழுவல்,

அவசரத் தழுவல்

எவற்றோடும் சேராவிடினும்

அனைத்துக்கும் ஆதாரமாய்

ஒரு அன்பான தழுவல்!

 

 

வேருக்கு ஊற்றிய நீரில்லை இது

புல்நுனியில் பனி!!

அளவிடமுடியா அர்த்தம் சொல்லும்

நீ தொடும் என் விரல் நுனி!

 

 

உறவுகள் பேதமில்லை. உண்மை

அன்புக்கு வேதமில்லை.

 

அன்பு, பாசம், நேசம், காதல்,

காமம், மகிழ்ச்சி, நன்றி, நெகிழ்ச்சி, சோகம்,

பிரிவு, ஏகாந்தம், தன்னிரக்கம்

இப்படி உணர்வுகள் கலந்த அனைத்துப்

பரிமாற்றங்களிலும் தயவுசெய்து

ஒரு சிறு ஸ்பரிசத்தினை மட்டும் விட்டுவைப்போம்.

வயிறுமுட்டத் தின்றாலும் செரிப்பதற்குத்

தேவைப்படும் ஊறுகாயைப் போல.

 

 

அவசரமாய்ப் புறப்படும் நேரத்தில்

புணர்ச்சிக்கு இருக்காது அவகாசம்.

பிரிந்திருக்கும் நேரமெல்லாம் அன்பைப்

பறைசாற்றும் விரல்நுனியின் சகவாசம்.

 

 

பிறந்த சிசுவின் முதல் பாஷை,

குழந்தைப் பருவ சிநேகம்,

வகுப்பறைப் பிரிவுபசாரங்கள்,

இக்கட்டான சூழ்நிலைகள்,

எதிர்பாலருக்கான இயல்பான ஈர்ப்பு,

மனமார்ந்த மன்னிப்பு,

பிரிந்தபின் இணைப்பு,

புரியாத பரபரப்பு - இவை

எல்லாவற்றிலும் தேவையான அளவு

ஆதரவு இந்த ஒற்றைத் தொடுதலில் உண்டு!

 

 

ஆழ்கடலின் அகப்பட்டதை

அப்பட்டமாய்ப் படம்பிடிக்கும்

கலைடாஸ்கோப் மாதிரி

ஆழ்மனதின் பொக்கிஷங்களை

அழகாய் வெளிக்கொணரும் இந்த ஸ்பரிசம்!

 

 

மழையில் ஈரப்பதம்,

நெருப்பில் கதகதப்பு,

நட்பில் புரிதல்,

உறவில் விட்டுக்கொடுத்தல்,

தாய்மையில் மன்னிப்பு,

அன்பில் ஸ்பரிசம்! ஒரு

அருமைக் கவசம்!

 

 

ஆயிரம் பக்க வசனங்கள்,

மூன்றரை மணி நேரத் திரைப்படம்,

முக்கால் நாள் உடனிருத்தலை விட,

அரை நிமிட அக்கறையான சம்பாஷணை

அழகாய் அரங்கேறும் விரல்நுனியில்!

 

 

புரிதலின் அர்த்தமாய்ப் புலப்படும் இந்தத்

துரிதநிலைத் தொடு உறவு.

 

தானாக முன்வந்து

தயங்காமல் அன்புசெலுத்துகையில்

தாய்மை உணர்வில் சிறுபகுதி

தாரை வார்க்கப்படும் இந்தத்

தன்னம்பிக்கையோடு கூடிய

ஒரு விரல்நுனி சிநேகத்தில்!

 

 

பல நேரங்களில் இது

முதல்நாள் மூலதனம்

சில தருணங்களில் இது

கடைசிநேரக் கையிருப்பு!

 

 

சிறுதுளி பெருவெள்ளமாமே?

ஒவ்வொரு உறவையும் அன்போடு கூடிய

அமைதியான தொடுதலில் ஆரம்பிப்போம்!!

 

 

வருங்கால சந்ததியினருக்குத் தொண்ணூறு

வயதுக்கிழவன் நடும் கன்றாய்

வயதுகளில் பேதமின்றி அனைவரும்

ஒற்றுமையோடு வாழ்வோமே நன்றாய்!

Labels: ,

 
posted by Raghavan alias Saravanan M at 10/03/2007 06:39:00 PM, | 16 பின்னூட்டங்கள்
Wednesday, September 12, 2007

பிரியம் ஒன்றே போதுமே!


நிச்சயமாய்த் தினமொரு
முறை பேசியதில்லை!

தேவைகளை உருவாக்கியோ,
தேவைகளைக் கொன்றோ
தொலைபேசியில் விளித்ததுமில்லை!

எழுதும் மடல்களுக்கும்
எந்தவிதப் பதிலுமில்லை!

பரீட்சை முடிவுகள்,
பணிக்குச் சேர்ந்த நாள்,
திருமண வைபவம் முதலான‌
எவற்றையும் ஞாபக அடுக்குகளில்
பூசி வைத்ததன் தடங்கள் ஏதுமில்லை!

எங்கேனும் தற்செயலாகப்
பார்த்துக் கொண்டால்
தளிர்விடும் சிநேகிதம்.

"உன் இயல்பே அப்படித்தான்",
"பணிப்பளு அதிகமாயிருந்திருக்கும்",
"வேறேதும் சிக்கல் இருக்குமோ"
சமாதானமாய்த் தன்னுள்ளே
கேள்வியும் கேட்டுப் பதிலும் சொல்லிப்
பெருமிதப்படும் உள்ளார்ந்த அன்பு.

இவ்வளவிருந்தும் இந்த உறவை
நட்பென்றழைப்பது எப்படி?

பரஸ்பரம் பேசிக் கொள்ளுதலிலும்,
பதில் சொல்லுதலிலும் மட்டும் தானா
நட்பை உறுதிப்படுத்த முடியும்? என்று
பரிகசித்தாலும், வருடமொரு முறை
எவ்விடத்திருந்தாலும்,
எந்நிலையிலிருந்தாலும்
தொலைபேசியில் விளித்துப்
"பிறந்தநாள் வாழ்த்து"த் தெரிவிப்பாயே!

அந்தப் பிரியம் ஒன்றே போதுமே!

Labels: ,

 
posted by Raghavan alias Saravanan M at 9/12/2007 01:48:00 PM, | 20 பின்னூட்டங்கள்
Wednesday, August 29, 2007

கோபத்தின் வெளிப்பாடு


உனக்கு நான் என்ன
தீங்கு இழைத்தேன் இதுவரை?

புரட்டிப் பார்த்ததில் புத்தி
சுத்திக்கொண்டதே மிச்சம்!

ஏதேனும் மனக்குமுறல் இருந்தால்
பேசித் தீர்த்திருக்கலாமே?

நல்ல இடைத்தரகர்கள்
கிடைப்பது அரிது என்பதனால் தான்
இடிபோல இறக்கினாயோ உன்
கோபக் கனல்களை?

இதைக் கோபம் என்பதா?
கொலைவெறி என்பதா?

என் பொறுமையின் உச்சபட்ச
விளிம்பின் உயரம் தொடவைத்த
பின்னும் ஏனிந்த உக்கிரம்?

உன்னைப் போல் என்னால்
நினைத்த நேரத்தில்
பழிதீர்க்க முடியாது
என்ற பகட்டா?

ஏதோ ஆரம்பித்தாய்
சற்றே தளர்ந்திடுவாய் என்று
சலியாத நம்பிக்கையுடன் இருந்தேன்

என் முரட்டு நம்பிக்கையும்
குருட்டு நம்பிக்கையானது
குறுகிய கால அளவில்!

யார் மீது கோபம் உனக்கு?
அதைச் சொல்லிவிட்டுத் துவக்கு
அடுத்த ஆட்டத்தையாவது!

எதிராளிகள் களைப்படைவது பற்றிக்
கவலையே கொள்ளாத போராளியா நீ?

நிராயுதபாணியாக நின்றாலும்
நிறுத்தி யோசிக்க இயலாத நீசனா நீ?

விதிமுறைகளே படிக்காத உன்னிடம்
வரைமுறைகளை எதிர்பார்ப்பது தகுமா?

ஜாதி வேறுபாடுகள் பார்ப்பதில்
சமர்த்தனானாயோ?  மேல் ஜாதிக்காரன் நீ
என்பதனால் வந்த மெத்தனமா இது?

எதிர்ப்பின் எல்லை கடந்தால்
வெள்ளமாய்க் கொட்டுகிறாய்.

அளவு கடந்த பாசமா?
அடக்க முடியாத துவேஷமா?

உணர்ச்சிகளை வடிகட்டுதல் கடினம்.
உணர்வுகளைக் கூடவா நெறிப்படுத்த
இயலாது உன்னால்?

உன் ஊமைக் கோபத்திற்கு ஆளாகி
ஊமையாய் நின்ற போதிலும்
உள்ளம் இரங்கவில்லையே நீ?

யார்மீதோ கொண்டிருந்த கிலேசத்தை
என் மீது நீ அவிழ்த்தது போல்
நானும் காட்டவா உன்மேல் இருக்கும்
வெளியிடமுடியாத வெறுப்பை?

உனக்கிருக்கும் வீரியமும், வெறியும்
எனக்கும் இருக்கும் என ஏன்
எண்ண மறுக்கிறாய்?

என்ன தான் ஏசினாலும்,
உன் தாக்குதலால் கட்டுண்டு,
பார்ப்பவர்களிடம் நான் கூறும்
ஒற்றை வரியிலான பதில்.

"சர்வம் வருணார்ப்பணம்".

Labels: ,

 
posted by Raghavan alias Saravanan M at 8/29/2007 10:56:00 PM, | 9 பின்னூட்டங்கள்
Friday, August 24, 2007

என் பயணங்கள்

இதுவரை நான் சந்தித்திராத
வாழ்வின் புதிய திருப்பங்கள்.

தாமதமாகி விட்ட தருணங்களில்
எல்லாம் தன்னிச்சையாய் ஒரு தயக்கம்!

முன்னே கடந்து சென்றவரோ,
பின்னே கடக்கப் போகிறவரோ
ஏறிட்டுப் பார்க்க வேண்டுமே என்ற தவம்.

என்றாவது இப்படி நடக்காதா
என ஏங்கிய கனவுகளின் நிஜம்.

சந்தர்ப்பங்கள் வாய்க்காததால்
சவுக்கியங்களை இழந்ததற்காய்
சங்கடப்பட்ட சமயங்கள் ஏராளம்!

தனிமையிலும் இனிமை காண
முடியும் எனும் அனுபவ உண்மை!

எனக்குள்ளும் இருந்த ஆளுமை
உணர்வினைத் தட்டி எழுப்பிய தன்மை.

தலைவாரிப் பூச்சூட்டினால் மட்டும்
தடங்கல்களைத் தவிர்க்கவியலாது என்று
தயக்கமற உணர்ந்து உனக்கான
உணர்வுகளை இனங்காணும் புதுப்பயிற்சி!

சட்டென்று உற்பத்தியாகும் உணர்வுகளுக்கு
சலிக்காமல் பயன்படும் வடிகால்!

தனியாகவே இதுவரை நடந்து
பழகிவிட்ட எனக்கு இந்தப்
புது உறவு புத்துணர்வை அளிக்கிறது!

கண்முன்னே நீண்டு விரியும்
பாதைகள் இப்பொழுதெல்லாம்
தூரத்துச் சொந்தங்களாய்க் கண்டவுடன்
களிப்பாய்க் குசலம் விசாரிக்கின்றன!

தினந்தோறும் தரிசித்தாலும்
திடீர்ச் சுயநலவாதியாய்
மீண்டும் தேவை வரும்வரை
திரும்பிக் கூடப் பார்ப்பதில்லை நான்!

தனியாகவே சென்றாலும்
தனித்திருப்பதில்லை தோழனே!

உற்றதோழனாய் உருக்கொண்ட
என் மோட்டார் சைக்கிளே!

நானாய்க் கேட்டேனோ,
நீயாய் உணர்ந்தாயோ
நீயின்றி இன்றைய என் நிலை
கேள்விக்குறி மட்டுமல்ல..
கேலிக்குறியும் கூட!!

ஆரம்பகாலப் பிழைகளை
அன்போடு பொறுத்தருளி எனக்கு
இருசக்கர வாகனப் பயிற்சியளித்த
பட்டம் வாங்காமல் ஆசானாகி விட்ட
இனிய நண்பனே!

உனக்கு என் உளமார்ந்த
கோடானுகோடி நன்றிகள்.

நான் மேற்கொள்ளும் அனைத்து
இருசக்கர வாகனப் பயணங்களும்
உனக்கே சமர்ப்பணம்!


குறிப்பு: எனக்கு இருசக்கர மோட்டார் வாகனப் பயிற்சியளித்த (Bike) என் நண்பர்கள் திரு. நாராயணன், திரு. தமிழ்ச்செல்வன் அவர்களுக்கு இந்தக் கவிதை சமர்ப்பணம்.

நாராயணன் ‍= என் வகுப்புத்தோழன். (BE IT classmate)
தமிழ்ச்செல்வன் = என் கல்லூரித்தோழன் (BE CSE but same batch)

நாராயணன் முதன்முதலில் அவருடைய புது வண்டியில் சொல்லித் தந்தார் (Nov 2005) ல். ஆனால் நான் அதனைத் தொடரவில்லை. எனவே மீண்டும் தடங்கல் வந்துவிட்டது. பிறகு தமிழ்ச்செல்வன் (அவர் திருவனந்தபுரத்தில் இருந்து பெங்களூருக்கு வந்து புது அலுவலகத்தில் சேர்ந்திருந்தார்) என் வேண்டுகோளுக்கிணங்கப் பயிற்றுவித்தார்.

இதனால் நான் அடைந்த, அடைகின்ற பயன்கள் ஏராளம். அதனால், ஒரு நன்றிக் காணிக்கையாய் இந்தக் கவிதை. வெகு நாட்களாய் எழுதவேண்டும் என்று நினைத்திருந்து, நேரமின்மையால் இப்பொழுது எழுதி வலைப்பூவிலும் ஏற்றி விட்டேன்.

ம‌ன‌மார்ந்த‌ நன்றி தோழர்களே!


Labels: ,

 
posted by Raghavan alias Saravanan M at 8/24/2007 07:12:00 PM, | 6 பின்னூட்டங்கள்
Tuesday, August 21, 2007

நூறு ரூபாய்

அம்மா ஆசையாய்க் கொடுத்ததோ?
 
அப்பா ஆசிர்வதித்துக் கொடுத்ததோ?
 
பிரிவுநாளின் நினைவாய்ப்
பிரியமாய்த் தோழன் விட்டுச்சென்றதோ?
 
"எதுவேண்டுமானாலும் வாங்கிக்கோ" என்று
தாத்தா பாட்டி சேர்ந்து கொடுத்ததோ?
 
பிறந்தநாள் பரிசு வாங்க மறந்ததற்காய்
"என் நினைவாய் எப்பொழுதுமே வைத்திரு" என்று
தோழியொருத்தி அவசரமாய்த் திணித்ததோ?
 
எல்லோர் பெயரும் இருக்கவேண்டும் என்று
எல்லோரும் ஒன்றாய் இருந்த வேளையில்
நட்பு வட்டாரங்கள் கூடிக் கையொப்பமிட்டதோ?
 
முதல் மாச சம்பளத்தின் அடையாள மிச்சமோ?
 
அவசரத்தேவைக்கு உதவும் என்று
பத்திரப்படுத்தி வைத்ததோ?
 
எது எப்படியிருந்தாலும்
 
கண்ணெதிரே அடிபட்டுக் கிடக்கும்
முகந்தெரியா நண்பருக்காகவோ,
 
தாளாத பசியில் தளர்ந்திருக்கும் முதியவரின்
யானைப்பசிக்கு சோளப்பொறியாகவோ,
 
பள்ளிசெல்லும் குழந்தையின்
கட்டணத்தொகையில் ஒரு பகுதியாகவோ
 
முழுமனத்தோடு செலவழிக்கையில்
முன்னைக்கிப்போது புனிதமடைகிறது
பணப்பையில் பத்திரப்படுத்தப் பட்டதாய்
எண்ணிப் பக்குவமாய்ச் சிரிக்கும்
ஒரு நூறு ரூபாய்த் தாள்!
 
ஒவ்வொரு உறவுகளுடனான
சந்திப்பும் புதுப்பிக்கப்படட்டும்
புது ரூபாய்த் தாளுடன்...
 
இப்படியாய் சில ரூபாய்கள் எப்பொழுதும்
இருக்கட்டும் நம்மிடையே....
 
வாழ்க உறவுகள்!
வளர்க உதவிகள்!
 

Labels:

 
posted by Raghavan alias Saravanan M at 8/21/2007 04:54:00 PM, | 8 பின்னூட்டங்கள்
Friday, April 27, 2007

வேகாமல் கிட்டிய வேதாந்தம்

என்னுடைய ஏதோ
ஒரு அவசரத்திற்காக
அடுப்பிலிருக்கும் சட்டியை
வெகுவாகச் சூடுபடுத்தும்
சமயங்களில் எல்லாம்
"இப்படி நீ எத்தனை தடவை
உன்னைச் சூடுபடுத்தியிருக்கிறாய்?
பிறர்க்காக இல்லை
எனினும் உனக்காக!?"
என்று நெருப்பில்லாமல் சுடுகிறது
"சுர்.. சுர்..." என்ற
சட்டியின் அழுகுரல்!

Labels:

 
posted by Raghavan alias Saravanan M at 4/27/2007 02:43:00 PM, | 11 பின்னூட்டங்கள்