கவிதை கேளுங்கள்...

ப‌டைப்பின் பூர‌ண‌ம்

2011-01-26T21:45:00.001+05:30

இடுப்பில் குழந்தையை
ஏந்திக் கொண்டு
இறை வழிபாட்டிற்கு
வந்தனள் தாய்!

இன்முகத்தோடு சிரித்திருந்த‌
குழந்தை “இரு! இரு!
அம்மாக்கிட்ட சொல்லித்
தர்றேன் உன்னை”
என்று பெருமிதத்தோடு
மிரட்டியது கடவுளை!

த‌ன‌க்கான‌ அவ‌சிய‌ம்
இனி இல்லை என்ற‌
த‌ன்னிறைவில்,
படைப்பின் பூரணத்தில்
க‌ளித்துத் திளைத்தார் க‌ட‌வுள்!

திருமணக் கவிதை

2009-04-04T19:54:00.005+05:30

பிரத்யேகப் பதியன்
ஏதும் இடாமல்
புதியதொரு பரிணாமம்!

இருவேறு திசைக‌ளில்
இருந்து முழுவீச்சில்
எதிர்பார்ப்புக்க‌ள் ம‌ற்றும்
க‌னவுக‌ளின் ச‌ஞ்சார‌ம்!

எவரொருவ‌ருக்கும் இல்லாத‌
சிறப்பான உரிமையுட‌ன்
ஒரு புது உற‌வு!

முதல்நாள் இரவில்
ஒப்புவித்த‌ க‌ன‌வுக‌ளை
மறுநாள் விடியலில் நிஜ‌மாக்கும்
வல்லமையுள்ள தேவன் இல்லை!

நிலாவைப் பிழிவேன்!
சூரியனைச் சுகிப்பேன்!
காற்றைக் கைது செய்வேன்
என வார்த்தைகளில் ம‌ட்டும்
வசீகரப்படுத்தும் கவிஞன் இல்லை!

க‌ன‌வுக‌ளை நிஜ‌மாக்கும்
முய‌ற்சிக‌ளில் க‌ஞ்ச‌த்த‌னமின்றி,
க‌விதைத்துவமான‌ வாழ்வைக்
க‌ளிப்போடு அளிக்கும் க‌ற்ப‌னையுட‌ன்,

உண்மையான‌ அன்பை
உள்ளுண‌ர்த்தி உன‌க்கும்
உண‌ர்வுகள் உண்டென்ப‌தை
உள்ளூர உண‌ர்ந்து உய்ப்பேன் என்று
உறுதிமொழியும் கவித்துவமும்,
தெய்வ‌த்துவமும் கொண்ட ம‌னிதன் !

-- மு. இராக‌வ‌ன் என்ற‌ ச‌ர‌வ‌ண‌ன்
04 ஏப்ர‌ல் 2009 ச‌னிக்கிழ‌மை மாலை 541 ம‌ணி இந்திய‌ நேர‌ப்ப‌டி

சிறந்த பரிமாற்றம்

2008-08-21T20:59:00.001+05:30

வழக்கம் போல நடக்கும்
உரையாடல்களுக்கு நடுவே
அவ்வப்பொழுது முளைக்கும்
'ம்', 'ம்ஹீம்' களை
வளரவிட்டு வசதி செய்வோம்
அதை விடச் சிறந்த பரிமாற்றம்
எதுவுமே இல்லையென!!

கனாக் காணும் காலங்கள் - 6

2008-04-21T20:28:00.004+05:30

இம்முறையும் தாமதத்திற்கு வருந்துகிறேன்.

கதையின் முந்தைய பகுதியைப் படிக்க, இங்கே சொடுக்கவும்.

இன்பராஜனுக்குத் திடீரென்று தலைக்கு மேலே வானம் வட்டமடிப்பது போலிருந்தது. ஏற்கெனவே ராகிங்கைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருந்தாலும், அதன் அளவுகோலைப் பற்றி அறிந்திராததால் அதிர்ச்சிக்குள்ளானதன் விளைவே அது.

நண்பர்கள் புடைசூழ இருந்தாலும் இங்கே அது உதவவில்லையே என்ற நிலையும் மேலும் கவலைக்குள்ளாக்கியது. இருப்பினும் பெரிதாக ஒன்றும் நடந்து விடாது என்று சற்றே திடமாக நம்பினான். மேலும், வந்த சில நாட்களிலேயே எதற்கு வீண் வம்பு என்றும் சற்றே விசனப்பட்டவனாக பேருந்து நிலையத்தில் நின்றிருந்த நபர்களை நோக்கி நடந்தான்.

முதலாவதாக வெளிர் நீல நிறத்தில் முழுக்கைச் சட்டை அணிந்து, தனக்கு முதுகு காட்டிக் கொண்டிருந்த நபரிடமிருந்து துவக்கினான வணக்க வாத்தியத்தை. அவரருகில் சென்று திரும்பிப் பார்த்தவுடனே அவனுக்குச் சற்றே நம்பிக்கை முளைவிட்டது. ஏனெனில் அவர் கணித ஆசிரியர்.

சந்தோஷத்தோடு அவரருகில் சென்று வழக்கம் போல வணக்கம் வைத்தான். ஆயினும் அவரால் அவ்வணக்கத்தை இணக்கத்தோடு ஏற்க முடியவில்லை அன்று. காரணம் இன்பராஜனின் உடை, காலணியின் கூட்டணி. சங்கோஜமாக அவர் அந்தப் 'பெருந்தலையை' த் திரும்பிப் பார்த்தார்.

'யோவ் வாத்தி.. என்ன லுக்கு? பையன் வணக்கம் வைக்கறாப்புல.. வாங்கிட்டு வீட்டப் பாத்துப் போவியா?" என்று செல்லமாக (!?) அதட்டினான். இருக்கின்ற மரியாதையை ஏன் கெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தாரோ என்னவோ, வெடுக்கென்று தலையை இன்பராஜனை நோக்கித் திருப்பி, அவஸ்தையாய்ப் புன்னகைத்த படியே 'வணக்கம்' என்று சொல்லி இடது பக்கம் திரும்பி பேருந்து வருகிறதா எனப் பார்க்கத் தொடங்கினார்.

போராடிப் பெற்ற பயணச்சீட்டினைக் கடைசி நேரத்தில் ரத்து செய்யும் பயணியைப் போன்ற நிலையில் இருந்தான். ஆசிரியர் தனக்கு ஆதரவாகப் பேசுவார் என்றிருந்தவனின் ஆசைகள் முடங்கிப் போனதில் வெளிவந்த முனகலை வெளிக்காட்டாது, அடுத்த நபரிடம் சென்றான். ஆசிரியருக்கே இந்த 'மரியாதை' என்றால், ஆசிரியைகள் பாடு கேட்கவா வேண்டும்? மெளனத்தை மொத்தக் குத்தகைக்கு எடுத்துக் கொண்டனர் ஏகமனதாக அங்கே இருந்த ஒரு சில ஆசிரியையைகள்.

மொத்தத்தில் அங்கு அரங்கேறிக் கொண்டிருந்த கூத்துக்கள் அனைத்தும் இன்பராஜனுக்கு மட்டுமே புதிதாக இருந்தன. மற்ற அனைவருக்கும் அது வாடிக்கையாகிப் போன வழக்கமாக அவரவர் வேலைகளில் கவனமாக இருந்தனர். ஒரு சிலர், "இந்தப் பசங்கக்கிட்ட எதுக்குப்பா நமக்குத் தேவையில்லாத பிரச்சினை? இன்னைக்கு அடிச்சிக்குவாங்க, நாளைக்குக் கூடிக்குவானுங்க.. " என்ற நினைப்பில் ஒதுங்கி இருந்தனர்.

இப்படியாக ஆளாளுக்கு நினைத்துக் கொண்டிருக்க மொத்தம் அங்கிருந்த 20 பேர்களுக்கும் வணக்கம் வைத்து முடித்தான் இன்பராஜன். முதலில் கூச்சப்பட்டவனுக்கு, மூன்று நான்கு ஆட்களிடம் சொன்னபிறகு, "சரி.. சும்மா வணக்கம் வைக்கிறது தானே? சட்டுன்னு வைச்சுட்ட்டா சீக்கிரம் விட்ருவாங்க" என்று நினைத்து சுறுசுறுப்பாகச் செய்து முடித்தான்.

அனைவருக்கும் வணக்கம் வைத்து முடித்த திருப்தியில், சந்தோஷத்தோடு 'தலை'களின் பக்கம் திரும்பி நடந்தான். அவர்களை நெருங்கி வந்து, "எல்லோருக்கும் வணக்கம் வைச்சிட்டேன் சார்" என்று கூறினான். அருகே பிணைக் கைதிகளைப் போல் அப்பாவியாக நின்றிருந்தனர் அகிலனும், ஆனந்தும் அவர்களின் சொல் அம்பலம் ஏறாத காரணத்தினால்.

ஏனையோர் அனைவரும் ஏகமனதாய் அதனை ஏற்றுக் கொள்ள அந்தப் 'பெருந்தலை' மட்டும் தீவிர சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தது.

விஞ்ஞானியின் தோரணையில் அவர் விட்ட புகை வளையங்கள் காற்றில் அவர் பெயரைப் பொறித்துக் கொண்டிருந்தன. இன்பராஜனின் அறிக்கை இவனை அசைத்திராத வேளையில் சகாக்களின் அதட்டல் உலுப்பியது. "டேய் பங்காளி, தம்பி இன்னைக்கு பாஸ் ஆயிட்டாப்புல" என்ற கோரஸ்.

படாரென்று திரும்பியவனின் முகத்தில் ஒரு திருப்தியின் சாயல். காரணம் பையன் ஒழுக்கசீலனாக, தான் இட்ட கடமையைச் செவ்வனே செய்து முடித்ததனால் அல்ல. பேருந்து நிறுத்தத்தை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்த கல்லூரி அழகு மயில் 'திருப்தி' தான் காரணம். இரண்டாமாண்டில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் இளவஞ்சி.

ஏறக்குறைய கல்லூரியின் ஏகோபித்த ஹீரோயின் இவள் தான். இவளுக்கான பக்தர்களின் வரிசையில் தாராளமாகத் தனக்கு ஓரிடத்தைத் தக்கவைத்துக் கொண்டிருப்பவர்களில் 'பெருந்தலையும்' ஒருவன்.

திருப்தியைக் கண்ட திருப்தி அவனுக்கு.... படீரென்று அவனின் மூளை நரம்புகள் ஷங்கர் படத்தில் வருவதைப் போல ஆங்காங்கே முறுக்கிக் கொண்டன. உள்ளே மின்னல் வெட்டியது போன்று ஒரு திடீர் உற்சாகம் மூளையின் மூலையில்.

முதன் முதலாய் முறுவலித்தபடியே பேசினான். "சரி தம்பி, வெரி குட்! இன்னைக்கு நல்லபடியா முடிச்சிட்ட.. போகப் போகப் பார்ப்போம்.." என்றான்.

(தொடரும்)..

கனாக் காணும் காலங்கள் - 5

2008-03-06T18:58:00.002+05:30

அன்பு நண்பர்களே,

பணிப்பளு சற்றே அதிகமிருந்த காரணத்தினால் இடையில் ஏற்பட்ட இடைவெளிக்கு மன்னிக்க வேண்டுகிறேன்.

கதையின் முந்தைய பகுதியைப் படிக்க, இங்கே சொடுக்கவும்.

தானே எடுத்த முடிவு தான் என்றாலும் அதில் ஒரு தன்னம்பிக்கையின் விதை விருட்சம் கொண்டதாய் முழுமனதோடு உணர்ந்திருந்தான் இன்பராஜன். எடுத்திருந்த துறையில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு படிக்கவேண்டும் என்றும் ஒரு தீவிரம் கொண்டவனாய் நேரடியாய் இரண்டாமாண்டில் அடியெடுத்து வைத்தான். +2 முடித்த காரணத்தினால் நேரடியாகவே தொழிற்கல்வியில் இரண்டாமாண்டு சேர ஒரு வாய்ப்பு இருந்தது.

பெரும்பாலும் தொழிற்கல்விப் படிப்பில் பத்தாவது படித்த மாணவர்கள் முதல் வருடமும், பன்னிரண்டாவது முடித்த மாணவர்கள் நேரடியாய் இரண்டாம் வருடத்திலும் சேர்வது வழக்கம். இன்பராஜனுக்குக் கல்லூரிப் படிப்பு என்ற சொல்லே உள்ளே பல பட்டாம்பூச்சிகளைப் பாகுபாடின்றி அனுப்பியது.

முதலாண்டிலேயே சேர்ந்திருந்த மாணவர்களுக்கு எல்லாவிதமான 'புது' அனுபவங்களும் அவ்வருடத்தோடேயே முடிந்து இரண்டாம் வருடத்தில் அவர்கள் 'தேர்ச்சி' அடைந்திருப்பர். அடுத்து வரும் இளையவர்களை அவர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட 'ராகிங்'கை விட அதிகபட்சமாய் அளித்து அதில் ஒரு திருப்தி காண்பர். பெரும்பாலும் அதில் அவர்கள் தங்கள் மூத்த மாணவர்களைப் பழிவாங்கி விட்ட ஒரு குரூரமும் இருக்கும்.

சில சமயங்களில் மாணவர்களுக்கிடையே ஒரு ஒருமித்த கருத்தும் உண்டு. ராகிங் செய்தால் தான் ஒருவன் மற்றவர்களைப் பற்றி நன்றாக அறிந்து கொள்ள முடியும் என்பது. மேலும் எல்லாவித 'பரீட்சைகளும்' முடிந்த பின், அது ஒரு நல்ல நட்பின் துவக்கமாய் அமையும் என்பது இந்த மேதைகளின் 'மேன்மை'யான கருத்தும் கூட.

இன்பராஜன் நேரடியாய் இரண்டாமாண்டில் நுழைந்திருந்தாலும் கல்லூரிக்குப் புதிது என்ற ஒரு தகுதியே போதுமானதாய் இருந்தது அவனுக்கு. ஆசை ஆசையாய்ப் பயிலகத்தின் கட்டிடங்கள், நூலகம், ஆய்வறை, அவனுடைய துறையின் மேலாளரின் அறை எனப் பார்வையை ஓட்டியபடியே வந்தவனை நிறுத்தியது ஒரு அதட்டல்.

"சார் யாரு?" என்று.

"நான் இங்க இந்தக் கல்லூரியில் ECE 2nd year Student" என்று பாந்தமாகப் பதில் சொன்னான்.

"அது சரி. உங்களுக்கு பேரு, ஊரு எல்லாம் கிடையாதா?" என்று அடுத்த கேள்வி தாக்கியது.

"இன்பராஜன், இங்க தான் காரைக்குடி" என்றான்.

"சரி.. பேருக்கு இனிஷியல் எல்லாம் கிடையாதா?" என்று மடக்கப்பட்டான் வழக்கம் போலவே.

"ஆஹா..இது தானா அது?" என்று வடிவேலு ஸ்டைலில் உள்ளுக்குள் உறுமிக் கொண்டே, "இன்பராஜன் எஸ்" என்று இவனும் பதிலிறுத்தான். இது எப்போடா முடியும் என்று இவன் நறநறத்ததின் பலனாக,

"சரி சரி.. அப்புறம் பாக்கறேன்" என்று கூறிய படி பேச்சுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தது அந்தப் 'பெருந்தலை'.

'அப்பாடா.. நல்லது' என்று தலையைத் திருப்பிப் பார்க்கையில் வராந்தாவில் வந்து கொண்டிருந்த கல்லூரி முதல்வரைப் பார்த்தான். இருப்பினும் 'விடாது கருப்பு' என்று ஒரு கடைசிக் கொக்கியைப் போட்டான் எதிரில் நின்றிருந்தவன்.

"சரி.. எந்த Department சொன்ன? ECE 2nd year தான?" என்று தெளிவாக உறுதி செய்து கொண்டு, "குட்மார்னிங் சார்" என்றபடியே வணக்கம் வைத்து நகர்ந்தான்.

"என்னப்பா ராகிங்கா?" என்று சிரித்தபடியே கேட்டார் முதல்வர். "அப்படி எல்லாம் ஒண்ணுமில்லை சார். தம்பி வழிகேட்டாப்புல Department போறதுக்கு அதான்" என்று ஒரு 'அக்மார்க் உண்மை'யை வெளியிட்டான்.

"இதெல்லாம் நாங்க பாக்காததா?" என்று உள்ளுக்குள் நினைத்தவராய் "சரி சரி... நேரமாச்சு. வகுப்புக்குப் போ" என்று அவனைக் கடந்து இவனிடம் வந்தார்.

"என்னப்பா.. இங்க நிக்குற? Any problem?" என்று கரிசனத்தோடு கேட்டார்.

"ஒண்ணுமில்லை சார்" என்றான்.

"சரி உன் பேர் என்ன? எந்தத் துறை?" என்றார்.

இது அடுத்த ரவுண்டா என்று உடனடியாய் உள்ளெழுந்த கேள்வியை உருக்குலைத்து, "இன்பராஜன் சார். Lateral Entry, ECE 2nd Year" என்றான்.

"சரி சரி. அதோ அங்க இருக்கு பாரு உன் வகுப்பறை. All the best! எதாவது பிரச்சினைன்னா பயப்படாம எங்கிட்ட சொல்லு" என்று வகுப்பறைக்கு வழிகாட்டி விட்டு நகர்ந்தார். ஒரு வழியாக வகுப்பறைக்குள் நுழைந்தான்.

"May I come in Sir?" என்று ஒரு அழைப்புக் குரல் கேட்டதும் அதுவரை வேற்றுமை பாராட்டிய அத்துணை சகவகுப்புத்தோழர்களின் கண்களும் ஒற்றுமை காட்டின வாயிலை நோக்கி!

"Yes, come in" என்று அனுமதி அளித்த ஆசிரியர், "New Admission ஆ?" என்று ஒரு வழக்கமான மற்ற மாணவர்களுக்குப் புளிக்கத் துவங்கியிருந்த ஆனால் புது மாணவர்கள் அனைவருக்கும் புத்துயிர் அளிக்கக் கூடிய ஒரு கேள்வியைக் கேட்டார்.

"Yes sir" என்று உற்சாகத்தோடு சொன்னான் இன்பராஜன்.

"What is your name? Please introduce yourself" என்றார். வழக்கமான கேள்வி தான். அவனும் சுய அறிமுகத்தைத் தந்துவிட்டு ஆசிரியர் காட்டிய அவனுடைய இருக்கைக்குச் சென்றான். அது மின்னணுவியல் சம்பந்தப்பட்ட வகுப்பு. மின்கடத்தி, தேக்கிகளைப் பற்றிய வகுப்பு! வகுப்பு முடிந்ததும் தான் தாமதம், இன்பராஜனைச் சுற்றி மொய்த்தனர் தோழர்கள்.

அவரவர்களுக்கு விருப்பப்பட்ட கேள்விகளை அவரவர்க்கு உகந்த தொனியில். இவனும் அனைத்தையும் ரசித்தபடியே பதில் சொல்லத் துவங்கினான். +2 முடித்தவன் என்பதால் பெரும்பாலும் இவன் எதிர்பார்க்காமலேயே ஒரு மரியாதை வந்தது தோழர்களிடமிருந்து. வெகு சிலரே ஒருமையில் அழைத்தனர்.

இவனைப் போலவே நேரடியாய் இரண்டாமாண்டு சேர்ந்திருந்த சிலர் சற்றே கூடுதல் பிரியத்தோடு குசலம் விசாரித்தனர். +2 சம்பந்தப்பட்ட தேர்வுகள், மதிப்பெண்கள், என்னென்னெ கல்லூர்களில் விண்ணப்பித்திருந்தான் இப்படி சற்றே விட்டம் கூடிய கேள்விகளின் வட்டம் அது!

ஒருவாறாய் மின்னணுவியல், கணிதம், கணிப்பொறி சம்பந்தப்பட்ட வகுப்புகள் நடந்து முடிந்தன. முதல்நாள் என்பதால் அனைத்து வகுப்புக்களிலும் ஒவ்வொரு ஆசிரியரின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க இவனும் சுய அறிமுகம் செய்த வண்ணம் இருந்தான்.

மதிய இடைவேளையில் உரையாடல்களின் தொடர்ச்சி நடந்தது. பிறகு ஆய்வறைக்குச் சென்றனர் அனைவரும்.

எத்துணை வருடங்கள் கடந்தாலும், பள்ளியில், கல்லூரியில் முதலாமாண்டில் முதல் முதல் நாளை மறக்க முடியுமா? முதல் முத்தம், முதல் சம்பளம் போன்று இந்த முதல் நாட்கள் நிச்சயமாய் ஒரு முக்கிய இடம் பெற்றிருக்கும் அனைவரிடத்தும். இன்பராஜனும் தன் முதல் நாளின் அனுபவங்களைச் சுகமாய் அசை போட்டபடியே வீடு வந்து சேர்ந்தான். எப்பொழுதும் போல கூடு வந்த சேர்ந்த குஞ்சுப்பறவைக்காகக் காத்திருந்தது தாய்ப்பறவை. அன்று மாலைப்பொழுது ரம்மியமாகக் கழிந்தது அம்மா, அப்பா, ஜனனியின் களிப்போடு கூடிய கலந்துரையாடலில்.

இரண்டாம் நாள் வழக்கம் போலவே அமைதியாக ஆரம்பித்திருந்தது. தாமதமாய்ச் சேர்ந்ததனால் இன்பராஜனுக்கு மட்டுமே அது இரண்டாவது நாள். மற்ற மாணவர்களுக்கு ஏற்கெனவே ஒரு மாதத்திற்கு மேல் வகுப்புகள் நடந்து முடிந்திருந்தன.

வகுப்பிலும் சில நண்பர்கள் கிடைத்திருந்தனர். அவனருகிலேயே அமர்ந்திருந்த செந்தில் மிகவும் அமைதியான சுபாவம் கொண்டவன். தானாகவே அறிமுகப்படுத்திக்கொண்ட ஆனந்த், எப்பொழுதும் குறும்பாகப் பேசும் அகிலன், வகுப்பறையைக் கலகலப்பாக வைத்திருக்க உதவும் அழகுபாண்டி எனச் சிலர் வெகு சீக்கிரமே இன்பராஜனுடன் நன்கு ஒட்டிக்கொண்டனர்.

ஆனந்த், அகிலன் இவர்கள் வெளியூர் என்பதனால் கல்லூரி விடுதியில் தங்கியிருந்தனர். இவனுடன் நன்கு பழகியிருந்த காரணத்தினால் விடுதிக்கு வரச்சொல்லி அழைத்தனர். சரி எப்படித்தான் இருக்கிறது எனப்பார்ப்போம் என ஒரு உந்துதலில் இன்பராஜனும் சென்றான். அவனுக்கும் அடிமனதில் இந்த ஆசைகள் இருந்தனவே.

விடுதி கல்லூரியை ஒட்டியே இருந்தாலும், போகும் வழியில் ஒரு தேநீர்க்கடையில் நின்றனர் தோழர்கள். "என்னடா உங்களுக்கு ஹாஸ்டல்ல டீ கிடையாதா?" என்றான் இன்பராஜன். "அந்த வெந்நித் தண்ணிய குடிக்கிறதுக்கு சும்மாவே இருக்கலாம் டா.. இந்த மாஸ்டர் போட்ற டீ எவ்வளவோ பரவால்ல..என்ன மாஸ்டர்? " என்றபடியே "3 டீ மாஸ்டர்.. ஸ்ட்ராங்கா" என்றான் அகிலன். "ஏண்டா சொல்ல மாட்டே நீ?" என்று சிரித்தபடியே சொன்னார் டீ மாஸ்டர்.

தேநீர் அருந்தியதும் தன் கணக்கில் வரவு வைக்கச் சொன்னான் அகிலன். விடுதி, கணக்கு எல்லாமே சற்று புதிதாக இருந்தது இன்பராஜனுக்கு. சின்னச் சின்ன விஷயங்கள் தான்! இருந்தாலும் தான் இதெல்லாம் அனுபவித்ததில்லையே எனும் பொழுது வித்தியாசமாகவும் இருந்தது!

கடையை விட்டு வெளியே வரும் பொழுது இன்னொரு 'பெருந்தலை' வந்தது. அவர் மிகப் பாசமாகப் பேசுவதைக் கண்டதும் இன்பராஜனுக்கு ஆச்சரியம் தாளவில்லை. அருகே நின்றிருந்த ஆனந்திடம் குசுகுசுத்தான். "என்னடா இவ்ளோ நல்லாப் பேசுறாரு. ரொம்ப நல்ல சீனியர் போல" என்றான். "அதெல்லான் ஒண்ணுமில்லடா. அடைப்புப் போடறதுன்னா இப்படித்தான் அன்பு பிச்சிக்கும்" என்றான். "அடைப்புன்னா?" என்று கேள்வி கேட்டு நிறுத்தினான் இன்பராஜன். "பொறுத்திருந்து பார்" என்றான் ஆனந்த.

சற்று நேரத்தில், இரண்டு சிகரெட் பாக்கெட், 5 வாழைப்பழங்கள், 1 பிஸ்கட் பாக்கெட், 10 சுகந்தப் பாக்கு இவற்றையெல்லாம் பொட்டலம் கட்டச் சொல்லி அகிலனின் கணக்கில் வரவு வைத்துச் சென்றார் அந்த 'பாசக்கார சீனியர்'.

"அடப்பாவி.. இதுக்கெல்லாம் காசு? " என்றான் இன்பராஜன். "எங்க அப்பா மாசாமாசம் அனுப்புற பணத்துல இப்படி ஒரு தண்டச் செலவு" என்றான் அகிலன்.

"டேய் இதெல்லாம் ஹாஸ்டல் வார்டன் கிட்ட சொல்ல வேண்டியது தானே?" என்றான் இன்பராஜன்.

"சொல்லி ஏதாச்சும் பிரயோஜனம் இருந்தாப் பரவால்லடா.. அதெல்லாம் சரிப்பட்டு வராது. இது என்ன இன்னும் என்னவோ கூத்து நடக்கும் ஹாஸ்டல்ல" என்றான். ஆர்வம் மேலிட "ம்.. என்னடா?" என்றான் இன்பராஜன்.

"நீ வா நான் சொல்றேன்" என்றபடி பேசிக்கொண்டே ஹாஸ்டலை நோக்கி நடந்தனர். இவர்கள் அறையை அடைந்ததும்

இந்த ராகிங் என்பது எத்தனை நாள் நடைபெறும், எப்பொழுது முற்றுப்பெறும் என்பது முதல் பருவத்தேர்வுகள் (செமஸ்டர்) வரும்வரை கணிக்கவே இயலாது! முதல்நாள் விட்டகுறை இரண்டாம் நாள் எழிலாகத் தொடர்ந்தது! வகுப்புகள் முடிந்து அனைவரும் வெளியே செல்கையில் கல்லூரியின் வெளியே பேருந்து நிறுத்தத்தில் அமர்ந்திருந்தனர் ஐந்தாறு மாணவர்கள். அவர்களில் முதலாவதாய் அமர்ந்திருந்தவனைப் பார்த்ததும் இன்பராஜனுக்குக் கிலி பிடித்தது. கூட்டத்தில் தலைவன் போலக் காட்சியளித்தது முதல்நாள் அளவளாவிய அந்தப் 'பெருந்தலை'யே தான். நேற்றிரவு நிம்மதியாகத் தூங்கினானோ என்னவோ, அவ்வளவு ஆசையோடும் அடக்கமுடியாத வெறியோடும் எதிர்பார்த்திருந்தான்.

இன்பராஜனோடு உடன் வந்த மாணவர்களைப் பொருட்படுத்தாது அவனை அழைத்தது 'தலை'. 'கொஞ்சம் இப்படி வாங்க சார்.. பேசிட்டுப் போலாம்' என்று.

"உங்க பேரு என்ன"? - ஏற்கெனவே கேட்கப்பட்ட அதே கேள்வி!

"இன்பராஜன். நேத்தே சொன்னேனே" என்றான்.

"குறுக்க பேசக்கூடாது! கேட்ட கேள்விக்கு மட்டும் பதில் சொல்லணும்" என்றான் ஒரு அதிகாரமான தோரணையில்.

"சரி"

"சீனியருக்கு வணக்கம் வைக்க மாட்டியா?"

"வணக்கம்"

"அய்யே.. இதப் பார்ரா. தொரை வணக்கம் வைக்கிற ஸ்டைல.. ஏங்கண்ணு தலைவருக்கு நீங்க இன்னும் இதெல்லாம் சொல்லித் தரலையா?" என்று உடனிருந்த மாணவர்களைக் கேட்டான் கிண்டலாக.

"வணக்கம் அண்ணா" என்று ஐந்து விரல்களையும் ஒன்று சேர்த்து நெற்றியில் வைத்தபடியே சொன்னான்.

"மொதல்ல இந்த அண்ணா, னொன்னா வெல்லாம் வேணாம். நான் என்ன ஒங்கூடப் பொறந்தேனா? ஒழுங்கா சார்னு கூப்பிடு! என்ன?"

"சரிங்க சார். வணக்கம் சார்!" என்றான்.

"ம்.. அது! சரி.. என்ன எனக்கு மட்டும் தானா வணக்கம்? நம்ம தோஸ்துக்களுக்கு இல்லையா?"

"வணக்கம் சார்" வரிசையாக ஒவ்வொருவருக்கும் சொன்னான்.

"சரி.. உங்க ஊருல நீ இப்படித்தான் வணக்கம் வைப்பியா? நம்ம காலேஜ் ஸ்டைல் வணக்கம் எப்படி தெரியுமா? இரு சொல்லித் தர்றேன்" என்ற படியே அவனுடைய முழுக்கைச் சட்டையின் ஒரு கையை மடக்கி விடச்சொன்னான். அதற்கு எதிர்ப்பதமாக கால்ச்சட்டையின் இன்னொரு புறத்தை மடக்கி விடச் சொன்னான்.

கைச்சட்டையில் இடது கையும், கால்சட்டையில் வலது கையும் மடக்கி விடப்பட்டு, காலணிகளைக் கழற்றி அவற்றின் கயிறுகளை ஒன்றோடு ஒன்றாக இணைத்துப் பின் ஜோடிக் காலணிகளையும் தலைக்கு மேல் வைத்த வண்ணம் பேருந்து நிறுத்தத்தில் இருக்கும் அனைவருக்கும் வணக்கம் வைக்கச் சொன்னான்.

(தொடரும்..)

பூக்களில் உறங்கும் மெளனங்கள்

2008-01-10T18:49:00.001+05:30

புரிந்து கொள்ளாத பூவையர்

பற்றிய புலம்பல்கள்

கண்டு கொள்ளாத காளையர்

பற்றிய கவலைகள்

படிப்பைத் துறக்க வைக்கும்

தொழிலின் மீதான வருத்தங்கள்

கடைசி நேரத்தில் பயணச்சீட்டினை

ரத்து செய்யும் நிர்ப்பந்தங்கள்

தவறாகப் புரிந்து கொண்டதற்காய்

விரிசல் விட்ட உறவின் விசும்பல்கள்

தவிர்க்கப்பட்ட காரணத்தால் தயங்கி

நிற்கும் பெற்றோர்களின் தவிப்புகள்

விதியின் வசமென விலகி நின்று

விட்டுவிட்ட சந்தர்ப்பங்களின் ஆற்றாமைகள்

எழுதப்பட்ட நபரைத் தவிர அனைவருக்கும்

புரிந்த கவிதையின் மீதான கழிவிரக்கங்கள்

திறமைகளின் வீரியங்களைச் சமயத்தில்

நட்பிற்காய் விட்டுக்கொடுத்த பெருமிதங்கள்

நெருக்கங்கள் நிறைய இருந்தும்

பந்தங்களைச் சுணக்கிய தயக்கங்கள்

மெய்வருத்தக் கூலியும் பொய்யாகிப்

போகுங்கால் வெளிவரும் விரக்திகள்

உள்ளத்தின் உணர்வுகளை உள்ளேயே

பொத்தி வைத்து உருகும் உளறல்கள்

யாரென்றே தெரியாத தருணங்களிலும்

இடர்கண்டு இளகும் இதயங்களின் இணக்கங்கள்

வெகுகாலம் பிரிந்திருந்து சந்திக்கையில்

கணப்பொழுதில் ஊற்றெடுக்கும் உற்சாகங்கள்

தீர்மானிக்கப்படாமல் சுமத்தப்பட்ட பழியையும்

தெளிவோடு ஏற்கும் தியாகங்கள்

இருக்கும் காலம்வரை இறுகியிருந்தும்

பிரியும் பொழுதினில் இளகும் பெருமூச்சுக்கள்

எங்கிருந்தாலும் நல்லாயிரு என்று மட்டும்

வாழ்த்தும் தாயுள்ளங்களின் நெகிழ்வுகள்

இப்படிப் பலவாறாய் மாந்தர் வெளியிடும்

உணர்வுக் கதம்பத்தினை உள்வாங்கியும்

தன்கடன் பணிசெய்து கிடப்பதாய்ப்

புன்னகையோடு பூத்துக்குலுங்கும்

பூக்களில் உறங்கும் மெளனங்கள்..

குறிப்பு: இக்கவிதை சிறில் அலெக்ஸ் நடத்தும் "நச்" கவிதைப் போட்டிக்காக எழுதப்பட்டது.

நன்றி: சக வலைப்பதிவர் வேதாவிற்கு.

புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள் 2008

2007-12-31T18:17:00.001+05:30

அதிகாலைத் துயிலெழுதல்,
அனைவரிடமும் அன்பாயிருத்தல்,
சரிவிகிதத்தில் உணவருந்துதல்,
சிக்கனமாய்ச் செலவழித்தல்,
காலவிரயத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல்,

இப்படியான வழக்கமான
உறுதிமொழிகளை வருடத்துக்கு
ஒருமுறை புதுப்பிக்க உதவிபுரிகிறாய்
என் செல்லப் புத்தாண்டே!

வெகுசிலரே கனவுகளுக்கு
உயிர் தருகின்றோம் முயற்சிகளால்..
ஏனையோர் வழக்கம்போல
கனவுகாண மட்டும் முயல்கின்றோம்.

கனவுகாண முயற்சி செய்யலாம்!
முயற்சி செய்வதாய்க்
கனவு காணக்கூடாது!

கனவுகளுக்கு உயிர்கொடுக்க
முயலாதவர் உண்மையில்
கனவு காண இயலாதவர்!

முயற்சிகளின் நீட்சி
கனவுகளின் மாட்சி!

உழைப்பின் ஆட்சி
முன்னேற்றத்தின் சாட்சி!

கொண்ட கனவுகள் பலிக்கவும்,
முயற்சிகள் மெருகேறவும்
முழுமனத்தோடு வாழ்த்தி
இனிதே ஆரம்பிப்பாய் உன் பயணத்தை!

அனைவருக்கும் என் இதயங்கனிந்த
இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்!

தூக்கம் விழித்தல்

2007-12-24T23:50:00.000+05:30

ஓரினிய நள்ளிரவில்
திடீரென்று தூக்கம் விழித்துப்,
பின் எனது அருகாமையை
அனுபவித்தவளாய், சுகமாய்
என் தோள் சாய்ந்து தொடர்ந்தாய்
என் மீதான முழு நம்பிக்கையை
உன் ஒற்றை முறுவலில் சாட்சியாக்கி!

நீ தூங்கும் வேளைகளில்
இதற்காகவாவது நான்
விழித்திருக்க வேண்டுமடி!

*

கனாக் காணும் காலங்கள் - 4

2007-12-24T23:31:00.001+05:30

கதையின் முந்தைய பகுதியைப் படிக்க, இங்கே சொடுக்கவும்.

நம் வாழ்வில் நடக்கின்ற ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் ஏதோ ஒரு விளைவு இருக்கத்தான் செய்கின்றது. நாம் எதிர்பார்த்த விதமாகவோ அல்லது முற்றிலும் எதிர்பாராத விதத்திலோ விளைவுகள் நம்மைச் சுற்றிச் சுழன்று கொண்டே தான் இருக்கின்றன. நாம் எந்தளவு நம்மைத் தயார்ப்படுத்தி வைத்திருக்கிறோமோ அதற்கேற்ப நமது தன்மை மாறுபடுகிறது. இதனைப் புரிந்து கொண்டவர்கள் புன்னகையோடும் புரியாதவர்கள் புதிர்களோடும் நமதான செயல்களுக்கு விடைதேடி நடைபோடுகிறோம்.

பாதிக் கிணற்றைப் பக்குவமாய்த் தாண்டிய இன்பராஜன், நுழைவுத் தேர்வு முடிவுகளாகக் காத்திருந்த வேளையில் முடிவுகள் வரும் நாளன்று ஆவலுடன் எதிர்பார்த்திருந்தான். எப்பொழுதும் ராசி பலனில் அவ்வளவு ஆர்வம் காட்டாதவன் அன்று எதேச்சையாகத் தினசரி நாட்காட்டியில் அவனுடைய ராசிபலன் பார்த்தான். பார்த்த மறுகணம் சஞ்சலமடைந்தவனாய் நாட்காட்டியின் மையத்தில் வீற்றிருந்த ஆறுமுகத்தானை நோக்கினான். அண்ணன் முதல் அத்தியாயத்தில் ஒற்றைப் புன்னகை சிந்தினார் என்றால் தம்பி இங்கு ஆறுமுகத்திலும் அட்டகாசமாகப் புன்னகைக்கிறார்.

அன்றைய தினம் அவனுக்குச் சற்றே ஏமாற்றத்தை அளிக்கக்கூடிய விதமாய் நுழைவுத் தேர்வினில் எதிர்பார்த்த மதிப்பெண்கள் வரவில்லை! நல்ல மதிப்பெண்களே எடுத்திருந்தாலும் அவனுடைய கனவின் நீட்சிக்குக் கை கொடுக்கவில்லையே! மருத்துவப் படிப்புக்குத் தேவையான அளவுக்குப் போஷாக்கு இல்லை.

ஓரளவுக்கு உண்மை புரிந்தாலும் சற்றே துவண்டது அந்தச் சிறுவனின் உள்ளம்! ஏனெனில் அது அவனுடைய பல வருஷக் கனவு! அதற்கான ஒரு முழு வருடத் தவம்! தன் மெய் வருந்திய அளவுக்குக் கூலி கிட்டவில்லையே என வள்ளுவனைக் கூடச் சபிக்கும் அளவுக்குச் சலிப்பின் உச்சம் தொடும் தருணம். திருவிழாவின் போது ஒன்று கூடும் ஊர்மக்களைப் போல அவன் எண்ணங்களின் ஊர்வலத்தில் தேர்வலம் வந்தன தேம்பல்களும், விசும்பல்களும் கண்ணீர் எனும் சக்கரத்தில்! சக்கரம் இதுவே தக்க சமயம் என்று உருண்டோடியது கன்னப்பரப்பில்.

விரக்தியின் எல்லைக்கு யாருடைய துணையும் இல்லாமலே சென்றிருந்த இன்பராஜனைத் தன் நிலைப்படுத்தியது அப்பா சுந்தரராஜனின் ஆறுதலான வார்த்தைகள். "தம்பி. இதெல்லாம் சகஜம்ப்பா.. நீ நல்லாத் தானே படிச்சே. நல்லாத் தான் பரீட்சை எல்லாம் எழுதியிருக்கே. எங்கோ சில தப்பிதம் இருந்து போச்சு! வருத்தப் பட வேண்டிய விஷயம் தான்! இல்லைங்கலே. ஆனா இத்தோட எல்லாமே முடிஞ்சிருச்சா? MBBS மட்டும் தான் படிப்பா என்ன? அடுத்து ஆக வேண்டியதைப் பார்ப்போம் ராஜா. போர் நடக்கலைங்கிறதுக்காக போருக்கு எல்லாவிதத்திலும் தயாராய் வந்துள்ள சிப்பாய்களைக் குறை சொல்வது முறையாகுமா?" என்று ஆறுதலாய் அவன் மனம் கோணாத படி பேசினார்.

அதுவரை ஆடிக்கொண்டிருந்த ஊஞ்சல் திடீரென்று தன் இயக்கத்தை நிறுத்தியது போலிருந்தது அவனுக்கு. இருப்பினும் அப்பா, அம்மா, தங்கை இவர்களும் நம்மால் கஷ்டப்படுகிறார்களே என்ற சிந்தனையில் சற்றே ஆறப்போட்டான் இந்தச் சிந்தனையை. பெரும்பாலும் அப்பாவின் வார்த்தைக்கு அவ்வளவு மதிப்பு என்பதால் அம்மா, தங்கையின் பங்கு அவ்வளவாய்த் தேவைப்படவில்லை! இருப்பினும் அம்மாவும், ஜனனியும் தத்தம் பங்குக்கு இன்பராஜனை இன்ப ராஜனாக்க முயன்றார்கள்.

"எந்தப் பிரச்சினையாக
இருந்தாலும் ஒரே ஒரு
இரவு வரை தள்ளிப் போடு!
இரவு அனுஷ்டித்த கருமையை
மறுநாளின் புத்தொளி புறந்தள்ளும்"

- எங்கோ படித்த வரிகள் நினைவுக்கு வர அப்படியே தூங்கிப் போனான்! நிச்சயமாக இரவுத் தூக்கத்தில் பிந்தைய நாளின் தாக்கம் சற்றே தளர்ந்து தான் போயிருந்தது! தற்காலிகமாய்த் தள்ளிவைக்கப்பட்டன அவனது சோகமேகங்கள்.

வசந்தமோ வருத்தமோ வரும்வரைக்கும் தான் பரபரப்பு இருக்கும். ஒரு விறுவிறுப்பும் இருக்கும். வந்த பின் வாடிக்கையாகி விடும்! அதே போல இன்பராஜனும் ஓரிரு நாட்களில் தன் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பினான். இனி நடக்க வேண்டியதைப் பற்றி யோசித்தலே நலம் பயக்கும் என்றெண்ணி அடுத்த கட்ட நடவடிக்கைகளில் இறங்கினான். நடக்கின்ற எல்லாச் செயல்களுமே ஒரு காரணத்தோடு தான் நடக்கின்றன என்ற பொருள் புரியும் வயதிருந்தாலும் சிற்சில இடங்களில் தேர்வு சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள் நினைவுகளில் நிழலாடும் பொழுதுகளில் திடீரென ஒரு மின்னல் தாக்கத் தான் செய்தது.

"When everything happens on the way you expected, then probably you are on a wrong lane" - சரியான வாசகம் தான்! பழமொழிகளைப் பற்றிய ஒரு பழமொழியும் அவன் அறிந்ததே. "A proverb is a short sentence born out of a long experience" என்று. சரியெனச் சிரித்துக் கொண்டே அடுத்த கட்டமாய் என்ன செய்ய வேண்டுமென்று ஆலோசித்தான். உடனடியாய் உதித்தது ஒரு யோசனை. தொழிற்கல்வி படிக்கலாம் என்பது அவன் நண்பர்கள் சிலர் அவனுக்குச் சொன்ன யோசனை. Diploma படிப்பு என்பது பொதுவாக ஒரு நல்ல படிப்பாகக் கருதப்படுவதில்லை எனினும், அதில் நிறைய செய்முறை விளக்கங்கள் அதிகம் என்பதும் அவன் அறிந்ததே.

நடப்பது நடக்கட்டும் என்று அருகிலிருந்த இரண்டு, மூன்று தொழிற்கல்வி நிலையங்களில் விண்ணப்பப் படிவம் வாங்கிப் பூர்த்தி செய்தான். அவனுடைய மெய் வருத்தலுக்கு மெய்யான கூலி கிடைத்தது. விண்ணப்பித்த அனைத்துக் கல்லூரிகளிலும் அவனே முதலில் தேர்வு செய்யப்பட்டிருந்தான். அவன் கேட்டிருந்த அனைத்துத் துறைகளிலும் அவனுக்கு இடம் தர முடிவு செய்திருந்தன கல்லூரிகள். எந்தக் கல்லூரியை, எந்தத் தேர்வு செய்வது என்று முடிவு செய்வது அவன் கையில் இருந்தது. "படிக்கப் போறது நீ தான்ப்பா.. எங்க இருந்தாலும் நீ நல்லாப் படிப்பேன்னு எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு!" என்று அவன் விருப்பத்திற்கே விட்டு விட்டார் அப்பா. வைரத்திற்கு மின்னுதல் ஒன்றே குலத்தொழில் என்பது அவரின் அசையாத நம்பிக்கை. இதுவரை அவரின் நம்பிக்கை எதுவும் வீண் போனதில்லை.

இன்பராஜனும் அவனுக்கு விருப்பப்பட்ட துறையை, உள்ளூரிலேயே உள்ள கல்லூரியைத் தேர்ந்தெடுத்தான். வீட்டிலிருந்தே கல்லூரிக்குச் சென்றால் வீட்டுக்கும் கூட மாட ஒத்தாசையாய் இருக்குமே என்று.

வெளியூரில் தங்கிப் படிக்கலாம் என்று முளைவிட்டிருந்த அவனுள்ளே முளைவிட்டிருந்த ஆசைகள்...? "ஆசையே அலை போலே.... நாமெல்லாம் அதன் மேலே...."

(தொடரும்..)

கனாக் காணும் காலங்கள் - 3

2007-11-23T04:29:00.001+05:30

கதையின் முந்தைய பகுதியைப் படிக்க, இங்கே சொடுக்கவும்.

தன் கனவுகளை நோக்கிப் படிப்படியாக முன்னேறிக் கொண்டிருந்தான் இன்பராஜன். எண்ணம் போல் வாழ்க்கை என்பதைப் போல அவனுடைய பிஞ்சு மனத்தின் ஆசைக் கனவுகளுக்கு நல்ல வண்ணம் தீட்டினார்கள் வீட்டிலுள்ளோர் அனைவரும். கேபிள் டிவி முதல் மாதமொரு முறை குடும்பத்தோடு பார்க்கும் திரைப்படம் வரை எல்லாப் பொழுதுபோக்கு அம்சங்களுக்கும் தற்காலிக விடுமுறை விட்டிருந்தார்கள்.

ஜனனிக்கு இன்பராஜனின் கனவுகளின் வீரியம் முழுதாகப் புரிந்திருக்கவில்லை எனினும் தன் வாழ்க்கைக்கேற்ப வளைந்து கொண்டிருக்கிறான் என்பது மட்டும் புரிந்தது. அதனால் சற்றே பெரிய மனுஷித் தோரணையில் பெருந்தன்மையாக நடந்து கொண்டாள் சமர்த்தாக.

இன்பராஜன் கண்ணும் கருத்துமாகப் படித்து நல்லமுறையில் தேர்வுகளை எழுதினான். தேர்வுகள் முடிந்த கையோடு நுழைவுத் தேர்வுகளுக்கும் தயார் செய்தான். எண்ட்ரண்ஸ் எக்ஸாம் என்பது அடுத்த கிலி. இருப்பினும் சலசலக்கவில்லை காரியத்தில் கண்ணாயிருந்த இந்தப் புலி.

அதற்கெனத் தனித் தயாரிப்புக்கள். ஒரு முழு வருஷப் படிப்பையும் சேர்த்து ஓரிரு மாதங்களுக்குள் மீண்டும் படிக்கவேண்டிய நிலை. நன்றாகவே படித்தான்.

"என்னப்பா நல்லாப் படிக்கிறியா? கவனமாப் படி" என்றெல்லாம் நினைவுபடுத்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் சுந்தரராஜனும் இல்லை. நினைவுபடுத்தப்பட வேண்டிய சூழ்நிலையில் இன்பராஜனும் இல்லை. குறிக்கோளில் தெளிவாய் இருப்பவனிடம் குறுக்கு விசாரணை எதற்கு?

நுழைவுத் தேர்வுகளும் நல்லமுறையில் எழுதி முடித்தான். போர் முடிந்து தாயகம் திரும்பிய வீரனாய் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட வேண்டிய நேரத்திலும் பரீட்சை முடிவுகள் நல்லவிதமாய் வரவேண்டும் என்ற சற்றே பயம் கலந்த நம்பிக்கை அவனுக்குள் பலவாறாய்க் கூட்டணி நடத்தியது.

முடிவுகளை எடுக்கும் திறன் தனக்கு இல்லை எனினும் எல்லாம் நல்ல படியாக நடக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் சோவாரிப் பிள்ளையார் கோவிலுக்குச் சென்றான். பிள்ளையாரிடம் மனமுருக வேண்டிக்கொண்டு அர்ச்சகரிடம் சற்றே பேசிவிட்டு வீடு வந்து சேர்ந்தான்.

பரீட்சை முடிவுகள் நல்ல விதமாய் வந்தன. அவன் எதிர்பார்த்திருந்த படியே 1150க்கு மேல் எடுத்திருந்தான். சந்தோஷம். இதுகாறும் அவன் உழைத்த உழைப்பிற்குத் தக்க ஊதியம். கைமேல் பலன். மொத்த வீடும் குதூகலத்தில் திளைத்தது.

லட்சுமி அம்மாள் ஆசையாக மகனை உச்சி மோந்து நெற்றியில் ஆதுரத்தோடு முத்தமிட்டார். எத்துணை முத்தங்கள் இருந்தாலும் உச்சந்தலையில் இடும் அந்த ஒற்றை முத்தத்திற்கு ஈடாகுமா? தாய்மையின் நேசத்தினை உள்ளுணர்ந்தான் இன்பராஜன். அம்மாவிடம் இருந்து கிடைக்கும் அளப்பரிய பரிசு அது!

சுந்தரராஜன் எப்பொழுதும் போல "ரொம்ப சந்தோஷம்பா! உன் திறமைக்கும், விடாமுயற்சிக்கும் நல்ல பலன் கெடைச்சிருக்கு. நினைச்சதை சாதிச்சுட்டே" என்று சிரித்தபடியே தோளில் தட்டிக் கொடுத்தார். "ஆசீர்வாதம் பண்ணுங்கப்பா" என்று அவர் காலில் விழுந்து நமஸ்கரித்தான்.

"டேய் அண்ணா.. கலக்கிட்டடா.. கங்கிராட்ஸ்" என்ற படியே ஓடி வந்து கைகொடுத்தாள் ஜனனி.. "தாங்க்ஸ் டா ஜனனிக்குட்டி" என்று சிரித்தபடியே சிலாகித்தான் இன்பராஜன்.

பாதிக் கிணறு தாண்டியாயிற்று. மீதிக் கிணறு? நுழைவுத் தேர்வு முடிவுகளும் இவன் விருப்பங்களுக்கு ஏற்றவாறு நடக்க வேண்டுமே!

அன்று மாலை நேரம் சற்றே ஓய்வாக ரேடியோ கேட்கலாம் என்று எண்ணி, வானொலிப் பெட்டியில் இலங்கை வானொலிக்கான அலைவரிசைக்கு டியூன் செய்தான். BH அப்துல் ஹமீது தன் கவர்ச்சிக் குரலில் களேபரம் பண்ணிக் கொண்டிருந்தார் வழக்கம் போல. "மதுரையில் இருந்து நேயர் கதிரேசன் அவர்கள் கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க இதோ இந்தப் பாடல்" என்றதைத் தொடர்ந்து அந்தப் பாடல் ஒலிபரப்பானது.

"நினைப்பதெல்லாம் நடந்து விட்டால் தெய்வம் ஏதுமில்லை..."

(தொடரும்..)

கனாக் காணும் காலங்கள் - 2

2007-11-15T14:34:00.001+05:30

கதையின் முந்தைய பகுதியைப் படிக்க, இங்கே சுட்டவும்.

வீடு வந்து சேர்ந்த இன்பராஜன் அம்மாவிடம் எப்பொழுதும் போலப் பிரசாதத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, "கோவில்ல நல்ல கூட்டம்மா இன்னைக்கு" என்று சொல்லி அடுக்களைக் கதவருகே அமர்ந்தான். "ஆமாம்பா.. நல்ல நாள் பெரிய நாள்ல கூட்டம் இருக்கத்தான் செய்யும்.. " என்று சொல்லி, அடுப்பில் இருந்த பணியாரச்சட்டியைக் கவனித்தார் இன்பராஜனின் அம்மா லட்சுமி. அவரைப் பொறுத்த வரை "அடுப்படியே திருப்பதி, ஆம்பிளையானே தெய்வம்" என்று வாழ்பவர். எனினும் குளித்துவிட்டுத் தினமும் காமாட்சி விளக்கின் முன் ஒரு பத்து நிமிடம் கண்டிப்பாய்ச் செலவழிப்பார். அவருடைய மனமார்ந்த பிரார்த்தனை நேரம் பெரும்பாலும் அவ்வளவே.

"அம்மா, அப்பா எங்கேம்மா?" என்று கேட்டுக் கொண்டே வந்தாள் ஜனனி. இன்பராஜனின் தங்கை. கடைக்குட்டி என்பதால் செல்லம்! கேட்கவே வேண்டாம். தீபாவளி என்பதால் அவளுடைய கொள்கைக்கு விரோதமாகப் பாதித் தூக்கத்தில் எழுப்பி விடப்பட்டாள் ஆறு மணிக்கெல்லாம். இருப்பினும் முடிந்த அளவு கிடைக்கின்ற இடைவெளிகளில் எல்லாம் ஒரு சிறு துயில் கொண்டது அந்தப் பூங்குயில்.

"ஸ்கூல் இருந்தாத் தான் சீக்கிரமே எந்திரிச்சுக் குளிச்சுக் கெளம்பணும். இன்னைக்குத் தான் அவங்களே ஜாலியா லீவு விட்டுட்டாங்கள்ல.. என்னடா அண்ணா?" என்று காலையிலேயே ஒரு கச்சேரியை ஆரம்பித்திருந்தாள். எப்பொழுதும் சரிக்குச் சரி மல்லுக்கு நிற்கும் இன்பராஜன் இன்று நின்றால் பல்லு எகிறும் என்று பயந்து, "ஆமாடா வாலு! நீ சொன்னா சரித்தான் பாட்டிம்மா. எட்டாம் வகுப்புலயே என்னம்மா வேதாந்தம் பேசுற..சீக்கிரம் குளிச்சு ரெடியாகு.." என்று ஒத்து ஊதிவிட்டுக் கோயிலுக்குக் கிளம்பியிருந்தான். இப்பொழுது அப்பாவைக் கேட்டு வந்தவள் எங்கே பாதியில் விட்டுச் சென்ற கச்சேரிக்கு மீண்டும் சுதி சேர்ப்பாளோ என்று நினைத்தவனாய், "அப்பா இந்நேரம் பூஜையை முடித்திருக்கணுமே" என்று ஒரு நக்கல் சிரிப்புச் சிரித்தான்.

"அப்படின்னா நான் இந்நேரம் பாத்ரூமுக்குள்ளே இருந்திருக்கணுமே" என்று விருட்டென்று ஓடினாள் ஜனனி.. செல்லம் கொடுக்க வேண்டிய இடத்தில் செல்லமும், கண்டிப்பாய் இருக்க வேண்டிய தருணங்களில் தேவையான கண்டிப்புமாய் சரியான விதத்தில் தன் பிள்ளைகளை வளர்ப்பதில் ஒரு பெருமிதம் கொண்ட தகப்பனாய் வலம் வந்தார் சுந்தரராஜன்.

பூஜையைப் பொறுத்தமட்டில் அம்மா லட்சுமிக்கு எதிர்ப்பதம் அப்பா சுந்தர்ராஜன். சாதாரண நாட்களிலேயே தினமும் குறைந்தது ஒரு மணி நேரமாவது பூஜை செய்பவர் இன்றைக்குத் தீபாவளி என்பதால் சற்றே கூடுதல் நேரம் எடுத்துக் கொண்டார். அம்மா அடுப்படியிலிருந்து கொடுத்து அனுப்பிய பலகாரங்களாகட்டும், அவர் வரும்போதே கொண்டு வந்திருந்த புதுத் துணிகளாகட்டும், பூஜைக்குத் தேவையான தேங்காய், பழங்களாகட்டும் அத்தனையும் ஸ்லோகங்களையும், சாமி பாட்டுக்களையும் சொல்லிக் கொண்டே அழகாய் அடுக்கி வைத்துக் கொண்டிருந்தார். கணிப்பொறி படிக்காமலேயே Parallel Processing, Multi tasking களில் கைதேர்ந்த வித்தகர்.

"பச்சை மரகதத் திருமேனி
பைந்தமிழ்க் கூடல் மகராணி
அச்சம் களையும் தேனாட்சி
அன்பாய்ச் செய்யும் மீனாட்சி
உச்சிக் கருணை உன்பாதம்
உருகித் தொழுதால் அதுபோதும்
மெச்சும் நிலைமை உருவாகும்
மேன்மைச் சுகங்கள் விளைவாகும்"

என்ற வரிகளைக் கேட்டபடியே உள்ளே சாமி வீட்டினுள் நுழைந்த இன்பராஜன் தானும் அப்பாவுடன் சேர்ந்து கொண்டான். கூட மாட வேலை செஞ்சாத்தானே சீக்கிரம் ரெடியாகிப் புதுத்துணி உடுத்திப் பட்டாசு வெடிக்கலாம் என்ற ஆசை அவனுக்குள்.

+2 முடிச்சு அடுத்த வருஷம் வெளியூருக்குப் படிக்கப் போற மாதிரி வந்தா, லீவு கெடைக்குமோ கெடைக்காதோன்னு அவனுக்குள் அந்த வயசுக்குண்டான ஒரு எதிர்பார்ப்பு, ஆசை, கனவு எல்லாமே கலந்து கதகளி ஆடின.

ஒரு வழியாக ஜனனி இன்று மற்றவர் நலன் கருதி ஒரு பொது நலத் தொண்டாற்றினாள். ஆம் சீக்கிரமாகக் குளித்து முடித்தாள். அம்மாவும் பலகாரங்கள், காலைச் சிற்றுண்டி எல்லாம் செய்து முடித்து அனைவரும் பூஜை அறையில் ஆஜராயினர்.

அப்பா எல்லாத்துணிகளுக்கும் மஞ்சள் வைத்து முடிக்கவும், அம்மா விளக்கேற்றவும் எல்லோரும் சாமி கும்பிட, அப்பா எல்லோருக்கும் துணிகளை எடுத்துக் கொடுக்க இன்பராஜனும், ஜனனியும் பெற்றோர்கள் கால்களில் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து, துணிகளைப் பெற்றுக் கொண்ட நேரம் தான் அவர்களைப் பொறுத்த வரை தீபாவளி பிறந்த நேரம்!

ஒரே ஓட்டமாக ஓடி, அவசர அவசரமாய்ப் புத்தாடை உடுத்திப் பட்டாசுகளை வெடிக்க ஆயத்தமானார்கள் அண்ணன் தங்கை இருவரும்!

"ஏய் வாலு! உன் டிபார்ட்மெண்ட் நைட்ட்டு தான். மிஸ்டர். கம்பி மத்தாப்பு, மிஸ். புஸ்வாணம் எல்லாமே உனக்காக .. எல்லாம் உனக்காக" என்ற சந்திரபாபு ஸ்டைலில் பாடினான்.

"போடா லூசு! அது போன வருஷம்.. இந்த வருஷம் நான் அணுகுண்டு வைப்பேனாக்கும்" என்ற படி பங்குக்கு இவளும் வம்பிழுத்தாள்.

"ஆத்தாடி, வாயிலயே அணுகுண்டை வச்சிட்டியே இப்ப..சரி சரி.. பாக்கறவங்க பயந்துரப் போறாங்க.. அண்ணன் முதல்ல சரம் வைப்பேனாம்.. ஜனனிக்குட்டி ஒழுங்கா சுவரோரமா வழக்கம் போல பயந்துக்கிட்டே வேடிக்கை பாப்பியாம்.. என்ன?" என்று வெடியோடு ஓடினான் வெளியே.

"அம்மா.. இந்த அண்ணாவைப் பாரேன்... எனக்கு வெடியே தரமாட்டேங்கிறான்..." என்று வீம்புக்கு அம்மாவிடம் புகார் செய்ய ஓடினாள்.

அவ்வப்பொழுது வம்புக்கு இழுத்து, சீண்டி அது ஒரு சிறு சண்டையில் முடிந்து அப்பா,அம்மா பஞ்சாயத்து செய்வதில் இருக்கிற சுகம்.. அப்பப்பா.. ஆயுசுக்கும் இருக்கும் அந்தச் சிறு வயதுச் சிலிர்ப்புகள்.

சண்டைகள் சமாதானமாகி எல்லோரும் சாப்பிட்டு முடித்த பின் இன்பராஜன் டியூஷனுக்குக் கிளம்பினான். தீபாவளி, பொங்கல் இதற்கெல்லாம் விடுமுறை எடுக்கிற வருஷமா அது? அவரவர் வாழ்க்கையை நிர்மாணிக்கும் வருடம் அல்லவா? அதனால் டியூஷன் மாஸ்டர் சொன்னதற்கிணங்க மாணவர்களும் தத்தம் வாழ்க்கைப் பாதைக்காகத் தங்களை வார்க்கத் தயாரானார்கள்.

அறிந்தும் அறியாமலும், புரிந்தும் புரியாமலும் பொட்டை மனப்பாடம் செய்து தட்டி உருட்டி மென்று விழுங்கிப் பரீட்சையில் அப்படியே துப்பி மார்க் வாங்கும் கட்டாயம் வரக்கூடாது என்பதில் இன்பராஜன் கவனமாய் இருந்தான். அதனால் சற்றே தனக்கான பொழுதுபோக்கு அம்சங்களைத் தளர்த்தி முழுமனதோடு படித்தான்.

எதிர்பார்த்த மதிப்பெண்கள் வாங்க வேண்டும், எதிர்பார்த்த கல்லூரியில் இடம் கிடைக்க வேண்டும் என்று சற்றே பயம் கலந்த குழப்பம் இருந்தாலும், அவற்றை எல்லாம் தற்காலிகமாய் மூட்டை கட்டி வைப்பதே சிறந்தது என்பதை நன்கறிந்திருந்தான் இன்பராஜன்.

மகனின் கனவுகளை நனவாக்குவதில் தந்தைக்கும் பங்கு உண்டல்லவா? அவன் தன் பங்குக்கு அறிவைச் சேர்க்க, இவர் தன் பங்குக்குப் பணத்தைச் சேமிக்க ஆரம்பித்திருந்தார். மாணவர்களுக்கு மட்டுமல்லாது நடுத்தர வர்க்கப் பெற்றோர்களுக்கும் அல்லவா பன்னிரண்டாம் வகுப்பு ஒரு நல்ல பரீட்சை வைக்கிறது.

ஒவ்வொருவர் வாழ்விலும் நிச்சயமாய்க் கனவுகள் இருக்கும். கனவுகள் நிறைவேற உழைப்புடன் கூடிய பிரார்த்தனைகளும் இருக்கும்.

தந்தை மகற்காற்றும் உதவியும், மகன் தந்தைக்காற்றும் உதவியும் செவ்வனே முடிந்தால் சிறப்பாய்த் தான் இருக்கும்...

(தொடரும்).....

பின்குறிப்பு: "பச்சை மரகதத் திருமேனி" பாடலை இயற்றியது என் தந்தை "சிவநெறிக்கவிஞர் திரு. இராகவன் முத்து". என் தலையாய ஆசானுக்கு நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன் இங்கே!

கனாக் காணும் காலங்கள் - 1

2007-11-08T21:18:00.000+05:30

கதையின் முன்னுரையாய் என்னுரை இங்கே.

"விநாயகனே வினை தீர்ப்பவனே
வேழ முகத்தோனே ஞால முதல்வனே
விநாயகனே வினை தீர்ப்பவனே"

கணீரென்று ஒலித்த சீர்காழியின் குரல் அதிகாலை வேளையில் அங்கிருந்த 'சோவாரிப் பிள்ளையார்' கோவிலையும் அதன் சுற்றுப்புறத்தையும் மேலும் சுறுசுறுப்பாக்கியிருந்தது! காரைக்குடியில் எத்தனையோ கோவில்கள் இருந்தாலும் இந்தச் சோவாரிப் பிள்ளையாருக்குத் தனிப் பெருமை தான்.

தீபாவளித் திருநாளை முன்னிட்டு மக்கள் வெள்ளம் அலைமோதியது கோவிலில். அர்ச்சகர் தன் பணியைச் செவ்வனே செய்து கொண்டிருந்தார். அவரைப் பொறுத்த மட்டிலும் எல்லா நாளையும் போலவே இதுவும் ஒரு நாள். ஏனெனில் அவர் கடன் பணி செய்து கிடப்பதே! தீபாவளி அன்றாவது தரிசிக்க வரும் பக்தர்களைப் போலல்லாது, எல்லா நாளும் அவர் பிள்ளையாருடன் மிக இணக்கமாய்ப் பேசுபவராயிற்றே.

தினசரி வரவியலாத போதிலும் கண்டிப்பாக அடிக்கொரு தரம் வந்து அமைதியாகவும், மிக ஆழமாகவும் வணங்கி விட்டுச் செல்லும் இன்பராஜன் அன்றும் அவர் கண்ணில் தென்பட்டான். சரி அவனுடைய முறை வரும் போது பேசிக் கொள்ளலாம் என்று ஆரத்தித் தட்டை அதற்குரிய இடத்தில் வைத்து, தட்டின் மேலிருந்த கிண்ணத்தில் இருந்து விபூதி வழங்க ஆரம்பித்தார் அர்ச்சகர்.

காற்றில் கரைந்த கானமும், கற்பூரத்தின் மணமும், விபூதியின் சுகந்தமும் அனைவரையும் ஒரு பரவச நிலையில் ஆழ்த்தியிருக்க, தன் முறை வந்ததும் தன் வழக்கமான புன்னகை ஒன்றையும் காணிக்கையாக உதிர்த்தான் இன்பராஜன்.

"என்ன தம்பி நல்லா இருக்கீங்களா? கொஞ்ச நாளாச்சே பாத்து" என்று அக்கறையுடன் விசாரித்தார் அர்ச்சகர்.

பிள்ளையாருடன் மனதால் பேசி முடித்த இன்பராஜன், அர்ச்சகரிடம் வாயால் பேசினான். "நல்லா இருக்கேன் சாமி.. ஆமா கொஞ்ச நாளா மாமா வீட்டுக்குப் போயிருந்தேன் லீவுங்கிறதால.. நீங்க நல்லா இருக்கீங்களா?" என்று வழக்கமான குசலம் விசாரிப்பினை முடித்து விட்டு, "இனிய தீபாவளி நல்வாழ்த்துக்கள்" என்று சொல்லி பிள்ளையாருக்கு மூன்று தோப்புக்கரணங்களைப் போட்டு முடித்தான்.

"சந்தோஷம். நன்றி தம்பி. உங்களுக்கும் என் இனிய தீபாவளி நல்வாழ்த்துக்கள். தம்பி அடுத்தாப்புல என்ன பண்றதா உத்தேசம்?" என்று கேட்டார்.

"ஆமாம் சாமி! இந்த வருஷம் பிளஸ் டூ முடியுது. அடுத்தாப்புல MBBS படிக்கலாம்னு இருக்கேன்" என்று சொல்லி விட்டு "நான் வர்றேங்க" என்ற படி பிரகாரம் சுற்றப் போனான்.

"ரொம்ப நல்லது தம்பி! ஆண்டவன் அனுக்கிரஹம் உங்களுக்கு எப்பவும் இருக்கட்டும். நல்லாப் படிங்க தம்பி! வீட்டுல அப்பா,அம்மாவைக் கேட்டதா சொல்லுங்க" என்று கூறி விட்டு வரிசையில் நின்றிருந்த அடுத்த பக்தருக்கு ஏதுவாக ஆரத்தியில் ஒரு கற்பூரத்தை எடுத்துப் போட்டார்.

அத்தனையும் கேட்டுக் கொண்டிருந்த பிள்ளையார் அவர் பங்குக்கு ஒரு புன்னகையைப் பிரசாதமாகத் தவழ விட்டார்.

சில சமயங்களில் வார்த்தைகளுக்கே அர்த்தம் விளங்காத பொழுது, புன்னகை மட்டும் என்ன விதிவிலக்கா?

ஒன்றுமே இல்லாதது போல் தோன்றும் அந்த ஒற்றைப் புன்னகையில் தான் எத்தனை எத்தனை அர்த்தங்கள் பொதிந்துள்ளன!

போகப் போகப் புரியும் புன்னகையின் புனிதம்....

(தொடரும்....)

கனாக் காணும் காலங்கள் - முன்னுரை

2007-11-08T20:44:00.000+05:30

கனாக் காணும் காலங்கள் - இது தாங்க நான் புதுசா எழுதப் போற கதையோட தலைப்பு!

என்னடா 'கவிதை கேளுங்கள்' ன்னு வலைப்பூ வைச்சிக்கிட்டு, 'கதை கேளு' ன்றானேன்னு பாக்குறீங்களா? நானும் யோசிச்சேன் அதையே தான். இதுனால தான் ஏற்கெனவே சில நண்பர்கள் அழைத்த தொடர்/சங்கிலிப் பதிவுக்குக் கூட இந்த வலைப்பூவைப் பயன்படுத்தாம, வேற ஒண்ணுல எழுதினேன்.

இப்போ கூட, 'கதை கேளுங்கள்' ன்னு ஒண்ணு ஆரம்பிக்கலாமான்னு ஒரு ரோசனை! ஆனா, கண்டிப்பா காறித்துப்பிருவீகன்னு ஒரு சந்தேகந்தேன்!

இருக்காதா பின்னே? ஆடு குட்டி போட்ட கணக்கா ஏற்கெனவே ஒரு ஏழெட்டு வலைப்பூ இருக்கு! இதுல இன்னொண்ணா? 'நாடு தாங்காது சாமி'ன்னு நானே ஒரு முடிவெடுத்து இதுலயே களமிறங்கலாம்னு இந்த இனிய தீபாவளித் திருநாளில் மங்கலகரமாப் பிள்ளையார் சுழி போடறேன்...

ஒங்க நல்லாதரவு மற்றும் ஆசீர்வாதத்தோட....

தோழமையுடன்,
இராகவன் என்ற சரவணன் மு.

தீபாவளி சிறப்புக் கவிதைகள்

2007-11-06T15:27:00.001+05:30

வரப்போகிற பண்டிகைக்காகப்
புத்தாடைகள் வாங்கவேண்டுமென்று
உன்னொருத்தியை மட்டுமே
உடனழைத்துச் சென்ற வேளைதனில்,
உனக்குள்ளிருந்த பசி உறுத்துவாட்ட
உணவுவகைகளைச் சலித்தெடுப்பதில்
செலவானது மொத்த நேரமும்.

பிற்பொழுது வரும் இன்பத்தை விடவும்
தற்பொழுது துய்க்கும் சுகங்கள் வலிமையானவை!

சேர்ந்தே இருக்கட்டும்
பண்டிகையும், பசியும்!

*

ஏனையோர்க்கு எப்பொழுது
வருகிறது தீபாவளி என்று
எனக்குத் தெரியாது!

என்னைப் பொறுத்தவரை
உன் புன்னகைச் சூறாவளி
உரசிச் சென்ற மறுகணமே
விழித்துக் கொண்டது என் தீபாவளி!

நீ மனசுக்குள் உட்கார்ந்து
மணியடிக்கிறாயா?
மத்தாப்பு வைக்கிறாயா?

*

தினம் தினம் பட்டாசாகும் எனக்கு
தீபாவளியில் மட்டும் என்ன சிறப்பு?

புரிந்தும் புரியாதது போலவே
என்னடி அது ஒய்யாரச் சிரிப்பு?

தீபாவளி சிறப்புச் சிரிப்போ?

*

சிக்கிமுக்கிக் கல்லுக்கு
சாப விமோசனம்
கொடுத்த சாகசக்காரி நீ!

என்னைச் சமைக்க,
என்னையே பற்ற வைக்கிறாய் நீ!
எண்ணையும் திரியும்
தீக்குச்சியும் இல்லாமலேயே!

நீ பற்ற வைக்கின்றாயா?
பற்றிக் கொள்ள வைக்கின்றாயா?

*

'பற்றிக் கொள்ளும்
திறன் இருப்பவர்கள்
மட்டும் இங்கே பட்டாசு வாங்கவும்'

இப்படியாய் எழுதத் தோன்றியது
உன் அப்பாவின் வெடிக்கடையில்
நீ சிரித்துக்கொண்டே நிற்கும்
அழகைப் பார்த்ததும்!

*

தீபாவளிக்கு 'கங்கா ஸ்நானம்'
செய்ய வேண்டுமாமே!

சரி சரி.. அதிகாலையில்
வழக்கம் போல என்னை உன்
கண்களால் குளிப்பாட்டு!

உன் கண்களுக்குத் தெரியாதா
என்ன கங்கையின் புனிதத்தைத்
தன் வழியாய் உணர்த்த?

*

வீட்டிலுள்ள எல்லோரும்
தமக்குப் பிடித்த பட்டாசுகளைப்
பங்குபோட்டுப் பிரித்தெடுக்கையில்
நான் மட்டும் இலையில் ஒட்டிய
பனித்துளியாய் நின்றதைப் பார்த்ததும்
அனைவருக்கும் ஆச்சரியம்!

என் மொத்தக் கடையையும்
கொளுத்திப் போடும் ஒரு
ஒற்றைத் தீக்குச்சியை நீ
உன் உதட்டில் வைத்திருப்பது
புரிந்த பின் பிறகென்ன செய்வதாம்!

போருக்குப் பின் அமைதி
என்பது தானே நியதி?

ஆனால் என் வழியில்
போருக்கு முன்னும் அமைதி!

*

தினம் தினம் தீபாவளி
உன் கண்களின் மின்னல் வாயிலாய்,

தித்திக்கும் பொங்கல்
உன் இதழ்க்கடைச் சிரிப்பினூடே,

பொசுக்கிடும் போகி
உன் கவலைகரைக்கும் கனிவில்

எனக்கான பஞ்சாங்கம்
உன்னைச் சுற்றி உலாவுகிறது!

வருடமொரு முறை
வரும் பண்டிகைக்காக
என்னை ஏங்கவே விட்டதில்லை நீ!

*

பழமொழிகளைப் பொய்யாக்குவது
உனக்குப் புதிதல்ல எனினும்
பண்டிகைகளைக் கூடவா நீ
விட்டு வைப்பதில்லை?

வருடப்பிறப்பைப் பொய்யாக்கி,
நாட்பிறப்பை அறிமுகப்படுத்தும் விதமாய்
ஒவ்வொரு நாளும புதிதாய்
உன் அதிகாலை தரிசனம்!

அனைவருக்கும் என் இதயங்கனிந்த இனிய தீபாவளி நல்வாழ்த்துக்கள்!

பிரதிநிதிகள்

2007-10-18T20:03:00.001+05:30

ஒரு வேளை உணவுக்காக
இரு வேளைகள் காக்கவைத்த
வயிற்றுக்குக், காசு இல்லாவிட்டாலும்
கருணையோடு சோறுபோட்ட
உணவக முதலாளியும்,

அடுத்தடுத்து இருந்தாலும்
பார்வைகளைக் கூடத்
தடுக்கப் பழகிவிட்ட
அண்டைவீடுகளின் மத்தியில்
உடல்நிலை சரியில்லாத பொழுதினில்
பாசத்தோடு வெந்நீர் வைத்துப்
பரிவாக விசாரித்தனுப்பும்
தேநீர்க் கடைக்காரரும்,

எனக்கென்ன என்று
வேடிக்கை பார்ப்பவர்களை
எரிச்சலோடு ஏறிட்டு
ஆபத்தில் இருப்பவரை
எதிரேவந்த ஆட்டோவில்
ஏற்றி, "சீக்கிரமா ஆஸ்பத்திரிக்கு
போப்ப்பா" என்று தன்
கடமைகளுக்குத் தற்காலிக
விடுப்புத் தரும் தந்தை தெரசாக்களும்,

அறிமுகமாகிச் சில மாதங்களே
ஆனாலும் கட்டாயத்தின் பூச்சுகள்
கடுகளவும் இல்லாது சிநேகத்தின்
வழியாய்த் தாய்மை காட்டும்
அறைவாசிகளும்,

அள்ளி இறைப்பதற்கில்லை என்று
தள்ளி நிற்காமல் தன்னிறைவோடு
கிள்ளிக் கொடுக்கமுடியும் என்று
சுனாமியோ, பூகம்பமோ, குண்டுவெடிப்போ,
பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உபகாரமாய்
முடிந்தவரை முகமகிழ்ச்சியோடு
முன்வந்து உதவுபவர்களும்,

"உன் வயதில் நானும் இது போல
இருந்தவன் தான்" என உள்ளுக்குள்
சொல்லிக்கொண்டாலும், கண்டிப்பின்
பேரில் காணும் போதெல்லாம்
கசக்கிப்பிழியாமல், எப்படியும்
"வாழ்க்கைத் பயணத்தில் சில
நிகழ்வு எழுதுகோல்கள் உனக்கு
அனுபவ மை ஊற்றும்" என்று
அர்த்ததோடு சிரித்து அமைதியாய்த்
தட்டிக் கொடுக்கும் அப்பாக்களும்,

சரிக்குச் சரியாய் வேலையிருந்தும்
சகதொழிலாளியின் முகத்தில்
சவுக்கியத்தின் ரேகைகள்
சலவை செய்யப்பட்டிருக்கக் கண்டு
"உன் கவலைகளுக்கும் நான் தோழன்"
என்று கனிவோடு பறைசாற்றி
உள்ளக் குமுறலை உளமாறக் கேட்கும்
உன்னதமானவர்களும்,

கண்ணெதிரே தோன்றும்
கடவுளின் பிரதிநிதிகள்!!

இவர்களை ஒருமுறை பார்த்தால்
உடனடியாய் உள்மனம் குளிரும்!
எப்பொழுது நினைத்தாலும்
தன்னிச்சையாய் உதடுகள் ஒளிரும்!

விரல்நுனி சிநேகம்

2007-10-03T18:39:00.001+05:30

இது 'அன்புடன்' இணையக் குழுமத்தின் ஆண்டுவிழாவின் பொருட்டு நடத்தப்பெற்ற கவிதைப்போட்டிக்காக அனுப்பிய என் படைப்பு.

படித்துவிட்டு உங்கள் கருத்துக்களைச் சொல்லுங்களேன்.

தொடுதலில் விலகலா

விலகலில் தொடுதலா,

கேட்டபின் தருவதா

தானாக எடுப்பதா,

உதறி எடுப்பதா

உரிமையாய்க் கொடுப்பதா

எது எப்படியோ

உண்மையான வாஞ்சையுடன்

வருடும் போது

சத்தியமாய்க் கரையும்

உயிரின் மூலம்..

ஆழ்ந்த தழுவல்,

அகலத் தழுவல்,

அவசரத் தழுவல்

எவற்றோடும் சேராவிடினும்

அனைத்துக்கும் ஆதாரமாய்

ஒரு அன்பான தழுவல்!

வேருக்கு ஊற்றிய நீரில்லை இது

புல்நுனியில் பனி!!

அளவிடமுடியா அர்த்தம் சொல்லும்

நீ தொடும் என் விரல் நுனி!

உறவுகள் பேதமில்லை. உண்மை

அன்புக்கு வேதமில்லை.

அன்பு, பாசம், நேசம், காதல்,

காமம், மகிழ்ச்சி, நன்றி, நெகிழ்ச்சி, சோகம்,

பிரிவு, ஏகாந்தம், தன்னிரக்கம்

இப்படி உணர்வுகள் கலந்த அனைத்துப்

பரிமாற்றங்களிலும் தயவுசெய்து

ஒரு சிறு ஸ்பரிசத்தினை மட்டும் விட்டுவைப்போம்.

வயிறுமுட்டத் தின்றாலும் செரிப்பதற்குத்

தேவைப்படும் ஊறுகாயைப் போல.

அவசரமாய்ப் புறப்படும் நேரத்தில்

புணர்ச்சிக்கு இருக்காது அவகாசம்.

பிரிந்திருக்கும் நேரமெல்லாம் அன்பைப்

பறைசாற்றும் விரல்நுனியின் சகவாசம்.

பிறந்த சிசுவின் முதல் பாஷை,

குழந்தைப் பருவ சிநேகம்,

வகுப்பறைப் பிரிவுபசாரங்கள்,

இக்கட்டான சூழ்நிலைகள்,

எதிர்பாலருக்கான இயல்பான ஈர்ப்பு,

மனமார்ந்த மன்னிப்பு,

பிரிந்தபின் இணைப்பு,

புரியாத பரபரப்பு - இவை

எல்லாவற்றிலும் தேவையான அளவு

ஆதரவு இந்த ஒற்றைத் தொடுதலில் உண்டு!

ஆழ்கடலின் அகப்பட்டதை

அப்பட்டமாய்ப் படம்பிடிக்கும்

கலைடாஸ்கோப் மாதிரி

ஆழ்மனதின் பொக்கிஷங்களை

அழகாய் வெளிக்கொணரும் இந்த ஸ்பரிசம்!

மழையில் ஈரப்பதம்,

நெருப்பில் கதகதப்பு,

நட்பில் புரிதல்,

உறவில் விட்டுக்கொடுத்தல்,

தாய்மையில் மன்னிப்பு,

அன்பில் ஸ்பரிசம்! ஒரு

அருமைக் கவசம்!

ஆயிரம் பக்க வசனங்கள்,

மூன்றரை மணி நேரத் திரைப்படம்,

முக்கால் நாள் உடனிருத்தலை விட,

அரை நிமிட அக்கறையான சம்பாஷணை

அழகாய் அரங்கேறும் விரல்நுனியில்!

புரிதலின் அர்த்தமாய்ப் புலப்படும் இந்தத்

துரிதநிலைத் தொடு உறவு.

தானாக முன்வந்து

தயங்காமல் அன்புசெலுத்துகையில்

தாய்மை உணர்வில் சிறுபகுதி

தாரை வார்க்கப்படும் இந்தத்

தன்னம்பிக்கையோடு கூடிய

ஒரு விரல்நுனி சிநேகத்தில்!

பல நேரங்களில் இது

முதல்நாள் மூலதனம்

சில தருணங்களில் இது

கடைசிநேரக் கையிருப்பு!

சிறுதுளி பெருவெள்ளமாமே?

ஒவ்வொரு உறவையும் அன்போடு கூடிய

அமைதியான தொடுதலில் ஆரம்பிப்போம்!!

வருங்கால சந்ததியினருக்குத் தொண்ணூறு

வயதுக்கிழவன் நடும் கன்றாய்

வயதுகளில் பேதமின்றி அனைவரும்

ஒற்றுமையோடு வாழ்வோமே நன்றாய்!

பொய் சொல்லும் பொய்

2007-09-30T19:46:00.001+05:30

"நான் அவ்வப்பொழுது
சிறு பொய்கள் சொல்வேன்"
என்று சொல்லி,
"நீ அழகாய் இருக்கிறாய்" என்றாய்.

பொய் சொல்லும் உன் பொய்
அழகாகவே இருக்கிறது!

பிரியம் ஒன்றே போதுமே!

2007-09-12T13:48:00.001+05:30

நிச்சயமாய்த் தினமொரு
முறை பேசியதில்லை!

தேவைகளை உருவாக்கியோ,
தேவைகளைக் கொன்றோ
தொலைபேசியில் விளித்ததுமில்லை!

எழுதும் மடல்களுக்கும்
எந்தவிதப் பதிலுமில்லை!

பரீட்சை முடிவுகள்,
பணிக்குச் சேர்ந்த நாள்,
திருமண வைபவம் முதலான‌
எவற்றையும் ஞாபக அடுக்குகளில்
பூசி வைத்ததன் தடங்கள் ஏதுமில்லை!

எங்கேனும் தற்செயலாகப்
பார்த்துக் கொண்டால்
தளிர்விடும் சிநேகிதம்.

"உன் இயல்பே அப்படித்தான்",
"பணிப்பளு அதிகமாயிருந்திருக்கும்",
"வேறேதும் சிக்கல் இருக்குமோ"
சமாதானமாய்த் தன்னுள்ளே
கேள்வியும் கேட்டுப் பதிலும் சொல்லிப்
பெருமிதப்படும் உள்ளார்ந்த அன்பு.

இவ்வளவிருந்தும் இந்த உறவை
நட்பென்றழைப்பது எப்படி?

பரஸ்பரம் பேசிக் கொள்ளுதலிலும்,
பதில் சொல்லுதலிலும் மட்டும் தானா
நட்பை உறுதிப்படுத்த முடியும்? என்று
பரிகசித்தாலும், வருடமொரு முறை
எவ்விடத்திருந்தாலும்,
எந்நிலையிலிருந்தாலும்
தொலைபேசியில் விளித்துப்
"பிறந்தநாள் வாழ்த்து"த் தெரிவிப்பாயே!

அந்தப் பிரியம் ஒன்றே போதுமே!

கோபத்தின் வெளிப்பாடு

2007-08-29T22:56:00.000+05:30

உனக்கு நான் என்ன
தீங்கு இழைத்தேன் இதுவரை?

புரட்டிப் பார்த்ததில் புத்தி
சுத்திக்கொண்டதே மிச்சம்!

ஏதேனும் மனக்குமுறல் இருந்தால்
பேசித் தீர்த்திருக்கலாமே?

நல்ல இடைத்தரகர்கள்
கிடைப்பது அரிது என்பதனால் தான்
இடிபோல இறக்கினாயோ உன்
கோபக் கனல்களை?

இதைக் கோபம் என்பதா?
கொலைவெறி என்பதா?

என் பொறுமையின் உச்சபட்ச
விளிம்பின் உயரம் தொடவைத்த
பின்னும் ஏனிந்த உக்கிரம்?

உன்னைப் போல் என்னால்
நினைத்த நேரத்தில்
பழிதீர்க்க முடியாது
என்ற பகட்டா?

ஏதோ ஆரம்பித்தாய்
சற்றே தளர்ந்திடுவாய் என்று
சலியாத நம்பிக்கையுடன் இருந்தேன்

என் முரட்டு நம்பிக்கையும்
குருட்டு நம்பிக்கையானது
குறுகிய கால அளவில்!

யார் மீது கோபம் உனக்கு?
அதைச் சொல்லிவிட்டுத் துவக்கு
அடுத்த ஆட்டத்தையாவது!

எதிராளிகள் களைப்படைவது பற்றிக்
கவலையே கொள்ளாத போராளியா நீ?

நிராயுதபாணியாக நின்றாலும்
நிறுத்தி யோசிக்க இயலாத நீசனா நீ?

விதிமுறைகளே படிக்காத உன்னிடம்
வரைமுறைகளை எதிர்பார்ப்பது தகுமா?

ஜாதி வேறுபாடுகள் பார்ப்பதில்
சமர்த்தனானாயோ? மேல் ஜாதிக்காரன் நீ
என்பதனால் வந்த மெத்தனமா இது?

எதிர்ப்பின் எல்லை கடந்தால்
வெள்ளமாய்க் கொட்டுகிறாய்.

அளவு கடந்த பாசமா?
அடக்க முடியாத துவேஷமா?

உணர்ச்சிகளை வடிகட்டுதல் கடினம்.
உணர்வுகளைக் கூடவா நெறிப்படுத்த
இயலாது உன்னால்?

உன் ஊமைக் கோபத்திற்கு ஆளாகி
ஊமையாய் நின்ற போதிலும்
உள்ளம் இரங்கவில்லையே நீ?

யார்மீதோ கொண்டிருந்த கிலேசத்தை
என் மீது நீ அவிழ்த்தது போல்
நானும் காட்டவா உன்மேல் இருக்கும்
வெளியிடமுடியாத வெறுப்பை?

உனக்கிருக்கும் வீரியமும், வெறியும்
எனக்கும் இருக்கும் என ஏன்
எண்ண மறுக்கிறாய்?

என்ன தான் ஏசினாலும்,
உன் தாக்குதலால் கட்டுண்டு,
பார்ப்பவர்களிடம் நான் கூறும்
ஒற்றை வரியிலான பதில்.

"சர்வம் வருணார்ப்பணம்".

என் பயணங்கள்

2007-08-24T19:12:00.001+05:30

இதுவரை நான் சந்தித்திராத
வாழ்வின் புதிய திருப்பங்கள்.

தாமதமாகி விட்ட தருணங்களில்
எல்லாம் தன்னிச்சையாய் ஒரு தயக்கம்!

முன்னே கடந்து சென்றவரோ,
பின்னே கடக்கப் போகிறவரோ
ஏறிட்டுப் பார்க்க வேண்டுமே என்ற தவம்.

என்றாவது இப்படி நடக்காதா
என ஏங்கிய கனவுகளின் நிஜம்.

சந்தர்ப்பங்கள் வாய்க்காததால்
சவுக்கியங்களை இழந்ததற்காய்
சங்கடப்பட்ட சமயங்கள் ஏராளம்!

தனிமையிலும் இனிமை காண
முடியும் எனும் அனுபவ உண்மை!

எனக்குள்ளும் இருந்த ஆளுமை
உணர்வினைத் தட்டி எழுப்பிய தன்மை.

தலைவாரிப் பூச்சூட்டினால் மட்டும்
தடங்கல்களைத் தவிர்க்கவியலாது என்று
தயக்கமற உணர்ந்து உனக்கான
உணர்வுகளை இனங்காணும் புதுப்பயிற்சி!

சட்டென்று உற்பத்தியாகும் உணர்வுகளுக்கு
சலிக்காமல் பயன்படும் வடிகால்!

தனியாகவே இதுவரை நடந்து
பழகிவிட்ட எனக்கு இந்தப்
புது உறவு புத்துணர்வை அளிக்கிறது!

கண்முன்னே நீண்டு விரியும்
பாதைகள் இப்பொழுதெல்லாம்
தூரத்துச் சொந்தங்களாய்க் கண்டவுடன்
களிப்பாய்க் குசலம் விசாரிக்கின்றன!

தினந்தோறும் தரிசித்தாலும்
திடீர்ச் சுயநலவாதியாய்
மீண்டும் தேவை வரும்வரை
திரும்பிக் கூடப் பார்ப்பதில்லை நான்!

தனியாகவே சென்றாலும்
தனித்திருப்பதில்லை தோழனே!

உற்றதோழனாய் உருக்கொண்ட
என் மோட்டார் சைக்கிளே!

நானாய்க் கேட்டேனோ,
நீயாய் உணர்ந்தாயோ
நீயின்றி இன்றைய என் நிலை
கேள்விக்குறி மட்டுமல்ல..
கேலிக்குறியும் கூட!!

ஆரம்பகாலப் பிழைகளை
அன்போடு பொறுத்தருளி எனக்கு
இருசக்கர வாகனப் பயிற்சியளித்த
பட்டம் வாங்காமல் ஆசானாகி விட்ட
இனிய நண்பனே!

உனக்கு என் உளமார்ந்த
கோடானுகோடி நன்றிகள்.

நான் மேற்கொள்ளும் அனைத்து
இருசக்கர வாகனப் பயணங்களும்
உனக்கே சமர்ப்பணம்!

குறிப்பு: எனக்கு இருசக்கர மோட்டார் வாகனப் பயிற்சியளித்த (Bike) என் நண்பர்கள் திரு. நாராயணன், திரு. தமிழ்ச்செல்வன் அவர்களுக்கு இந்தக் கவிதை சமர்ப்பணம்.

நாராயணன் ‍= என் வகுப்புத்தோழன். (BE IT classmate)
தமிழ்ச்செல்வன் = என் கல்லூரித்தோழன் (BE CSE but same batch)

நாராயணன் முதன்முதலில் அவருடைய புது வண்டியில் சொல்லித் தந்தார் (Nov 2005) ல். ஆனால் நான் அதனைத் தொடரவில்லை. எனவே மீண்டும் தடங்கல் வந்துவிட்டது. பிறகு தமிழ்ச்செல்வன் (அவர் திருவனந்தபுரத்தில் இருந்து பெங்களூருக்கு வந்து புது அலுவலகத்தில் சேர்ந்திருந்தார்) என் வேண்டுகோளுக்கிணங்கப் பயிற்றுவித்தார்.

இதனால் நான் அடைந்த, அடைகின்ற பயன்கள் ஏராளம். அதனால், ஒரு நன்றிக் காணிக்கையாய் இந்தக் கவிதை. வெகு நாட்களாய் எழுதவேண்டும் என்று நினைத்திருந்து, நேரமின்மையால் இப்பொழுது எழுதி வலைப்பூவிலும் ஏற்றி விட்டேன்.

ம‌ன‌மார்ந்த‌ நன்றி தோழர்களே!

தபூசங்கரின் 'கருப்புப்பெட்டி'

2007-08-23T17:28:00.000+05:30

ரயில் பயணங்களின் போது...
வீட்டு ஜன்னல்களின் வழியே
கையசைக்கும் குழந்தைகளுக்கு
பதில் கையசைக்கும் கைகள் எனக்கில்லை

*

திட்டமிட்டு யாரையும் ஏமாற்றுகிற துணிவு
என்னகில்லையென்றாலும்
ஏதாவத்டு உணவகத்திலோ
மருந்தகத்திலோ
கொடுத்த பணத்தைவிட அதிகமாக தந்தால்
பேசாமல் வாங்கி வருபவனில்
நானும் ஒருவனே

*

எப்படியேனும்
எல்லோரிடமிருந்தும் தப்பித்து
வீடு வந்து கண்மூடினால்
என்னிடம் மாட்டிக் கொள்கிறேன்

*

நாள் முழுவதும் கூந்தலிலிருந்த பூவை
எந்தச் சலனமுமின்றி
எடுத்தெரிந்துவிட்டு
வேறு பூவைச் சூடிக் கொள்ள
எப்படி முடிகிறது
இந்தப் பெண்களால்

*

அவ்வளவு தொலைவிலிருந்து
குழந்தைகள் சாப்பிட உதவும்
நிலவில்
மனிதன் உயிர் வாழமுடியாது என்பதை
எப்படி நம்புவது?

*

'அ'-வுக்கு முந்தி எழுத்துக்கள் இல்லையெனினும்
'அ'- எழுதப் பழகிய என் கிறுக்கல்களெல்லாம்
'அ'-வுக்கு முந்திய எழுத்துக்களே

*

நான் யாரைப் பார்க்கப் போனாலும்
அவர் தனிமையில் இருந்துவிடக்கூடாதே
என்கிற பயம் எனக்கு
தனிமை
கலைக்கப்படுகிறபோது
ஏற்படும் இழப்புகளை
நான் அறிவேன்!

நன்றி திரு. கார்த்திக்பிரபு (http://gkpstar.googlepages.com)

நூறு ரூபாய்

2007-08-21T16:54:00.001+05:30

அம்மா ஆசையாய்க் கொடுத்ததோ?

அப்பா ஆசிர்வதித்துக் கொடுத்ததோ?

பிரிவுநாளின் நினைவாய்ப்

பிரியமாய்த் தோழன் விட்டுச்சென்றதோ?

"எதுவேண்டுமானாலும் வாங்கிக்கோ" என்று

தாத்தா பாட்டி சேர்ந்து கொடுத்ததோ?

பிறந்தநாள் பரிசு வாங்க மறந்ததற்காய்

"என் நினைவாய் எப்பொழுதுமே வைத்திரு" என்று

தோழியொருத்தி அவசரமாய்த் திணித்ததோ?

எல்லோர் பெயரும் இருக்கவேண்டும் என்று

எல்லோரும் ஒன்றாய் இருந்த வேளையில்

நட்பு வட்டாரங்கள் கூடிக் கையொப்பமிட்டதோ?

முதல் மாச சம்பளத்தின் அடையாள மிச்சமோ?

அவசரத்தேவைக்கு உதவும் என்று

பத்திரப்படுத்தி வைத்ததோ?

எது எப்படியிருந்தாலும்

கண்ணெதிரே அடிபட்டுக் கிடக்கும்

முகந்தெரியா நண்பருக்காகவோ,

தாளாத பசியில் தளர்ந்திருக்கும் முதியவரின்

யானைப்பசிக்கு சோளப்பொறியாகவோ,

பள்ளிசெல்லும் குழந்தையின்

கட்டணத்தொகையில் ஒரு பகுதியாகவோ

முழுமனத்தோடு செலவழிக்கையில்

முன்னைக்கிப்போது புனிதமடைகிறது

பணப்பையில் பத்திரப்படுத்தப் பட்டதாய்

எண்ணிப் பக்குவமாய்ச் சிரிக்கும்

ஒரு நூறு ரூபாய்த் தாள்!

ஒவ்வொரு உறவுகளுடனான

சந்திப்பும் புதுப்பிக்கப்படட்டும்

புது ரூபாய்த் தாளுடன்...

இப்படியாய் சில ரூபாய்கள் எப்பொழுதும்

இருக்கட்டும் நம்மிடையே....

வாழ்க உறவுகள்!

வளர்க உதவிகள்!

நட்பு மடல்

2007-06-02T16:20:00.001+05:30

ஆரம்பத்திலிருந்து கடைசிவரை

எல்லாம் ஒழுங்காயிருக்கிறதா?

வழக்கம்போல குசலம்விசாரிப்பு

குறையில்லாமல் உள்ளதா?

அங்கங்கே கவனிக்கப்படாமல்

உள்ளனவா சில சந்திப்பிழை,

எழுத்துப்பிழை, பொருட்பிழைகள்?

மரியாதை குறையாமல்

வழங்கப்பட்டிருக்கிறதா?

எழுத்துக்களின் நேர்த்தி எவ்விதம்?

சுருங்கச் சொல்லி விளக்கும்

விதம் கையாளப்பட்டுள்ளதா?

உடனடியாகப் பதில்வரும்

யுத்தி உள்ளிருக்கின்றதா?

பயனில்லாத விஷயங்கள்

அலசப்பட்டிருக்கின்றவா?

இப்படி எவ்விதக் கவலையும்

ஒருபோதும் இல்லாது

எப்போதும் களிப்புடன் செல்கிறது

இரு நட்புள்ளங்களுக்கிடையேயான

உள்ளார்ந்த அன்புடன் கூடிய

உணர்வுப்பகிர்தலுக்கான மடல்!!

உலகோடு ஒத்து வாழாதவன்

2007-05-11T15:25:00.001+05:30

இடங்களுக்கு இணக்கமாய் உடை,

உடைநிறத்திற்கேற்ப காலணி,

மாநிலத்திற்கேற்ப மொழி,

விழாவிற்கேற்ற விருந்து,

நாட்டுக்கு உகந்த கொடி!!

இது போல் அல்லாது

என் எல்லா ஜென்மங்களுக்கும்

என்றும் எப்பொழுதும்

நீயே எனக்கு உற்ற துணை!!

இந்த விஷயத்தில் நான்

உலகோடு ஒத்து வாழாதவன்!

அறிவுமதியின் நட்புக்காலம் - 2

2007-05-10T12:42:00.000+05:30

உன் பிறந்த நாளுக்கான
வாழ்த்து அட்டைகளில்
நல்ல வாசகம்
தேடித் தேடி
ஏமாந்த சலிப்பில்
தொடங்கிற்று உனக்கான
என் கவிதை!

*

அடிவானத்தை மீறிய
உலகின் அழகு என்பது
பயங்களற்ற இரண்டு
மிகச்சிறிய இதயங்களின்
நட்பில் இருக்கிறது!

*

அம்மா அப்பாவிடம்
அறிமுகப்படுத்த
முதன்முதலாக என்னை நீ
உனது வீட்டிற்கு அழைத்துச்
சென்றிருந்த போது
வழக்கமான அம்மாக்களின்
சந்தேகத்தையொத்த பரிமாறலுக்கு
நடுவே..
"எப்போதும் இவன் உன்
மருமகனாக முடியாது!
ஏனெனில் இவன் என்
நிச்சயிக்கப்பட்ட நண்பன்!"
உன் குரல்
இப்போதும் கேட்கிறது
எனக்குள்!

*

கடற்கரையின்
முகம் தெரியாத இரவில்
பேசிக் கொண்டிருந்த நம்மை
நண்பர்களாகவே உணரும்
பாக்கியம் எத்தனை
கண்களுக்கு வாய்த்திருக்கும்

*

'எனக்கு மட்டும்' என்று
குவிகிற மையத்தையே
காம்பாக்கிக் கொண்டு
'வெளி'வாங்கிப்
பூக்கிறது நட்பு

புத்திசாலித்தனமான ஏமாற்றம்

2007-05-07T15:47:00.001+05:30

உன்னை அழகுபடுத்துவதாய்

நினைத்து தமக்குத் தாமே

ஏமாந்து போகின்றன

லட்சணமும், களையும்

உன் மீதமர்ந்து தத்தம்

அழகினை அதிகரித்து!

ஏமாந்தாலும் இப்படித்தான்

புத்திசாலித்தனமாய் ஏமாறவேண்டும்!

தபூசங்கரின் 'தேவதைகளின் தேவதை' - 1

2007-05-03T14:10:00.001+05:30

இந்த வலைப்பூவில் இது என்னுடைய '50-வது பதிவு' என்பதை மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்துக் கொள்ளுகிறேன். ஆதரவளிக்கும் அனைத்து நட்புள்ளங்களுக்கும் மனமார்ந்த நன்றிகள்.

தபூசங்கரின் 'வெட்கத்தைக் கேட்டால் என்ன தருவாய்?' என்ற புத்தகத்தை நான் 2002ம் ஆண்டு வாங்கினேன் என்று நினைக்கிறேன். அதுதான் அவரின் முதல் புத்தகம் என்றும் படித்ததாய் நியாபகம். நல்ல கவிதைகளின் தொகுப்பு. பிறகு அவர் நிறைய கவிதைகள், புத்தகங்கள் எழுதிவிட்டார்.

அவரின், 'விழி ஈர்ப்பு விசை' யும் மிக அருமையான காதல் கவிதைகளைக் கொண்ட புத்தகம்.

இந்த 'தேவதைகளின் தேவதை' ஆனந்தவிகடனில் வந்த கவிதைகளின் தொகுப்பு..

அவற்றில் சிலவற்றை உங்களுடன் இங்கே பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

ஒரு தாய்
தன் குழந்தைக்குச்
சோறூட்டுகையில்
நிலவைக் காட்டுவது மாதிரி
காதல்
உன்னை எனக்குக் காட்டியது

*

எதற்காக நீ
கஷ்டப்பட்டுக் கோலம்
போடுகிறாய்?

பேசாமல்
வாசலிலேயே
சிறிது நேரம் உட்கார்ந்திரு
போதும்!

*

நீ எப்போதும்
தலையைக் குனிந்தே
வெட்கப்படுவதால்
உன் மதிப்புமிக்க
வெட்கத்தை எல்லாம்
இந்தப் பூமி மட்டுமே
தரிசிக்க முடிகிறது!

ஒரேயொரு முறை
கொஞ்சம் உன் தலையை நிமிர்த்தி
வெட்கப்படேன்!

வெகுநாட்களாய்
உன் வெட்கத்தைத் தரிசிக்கத்
துடிக்கிறது வானம்!

*

முனிவர்கள்
கடவுளைப் பார்ப்பதற்காகத்
தவம் இருக்கிறார்கள்.
நானோ,
ஒரு தேவதையைப்
பார்த்து விட்டுத்
தவமிருக்கிறேன்.

*

கர்ப்பக் கிரகம்
தன்னைத் தானே
அபிஷேகம் செய்து கொள்ளுமா
என்ன?

நீ சொம்பில் நீரெடுத்துத்
தலையில் ஊற்றிக் குளித்ததைப்
பார்த்ததிலிருந்து
இப்படித்தான் கேட்டுக்
கொண்டிருக்கிறேன்
என்னை நானே!

*

நீ யாருக்கோ செய்த
மெளன அஞ்சலியைப்
பார்த்ததும்...
எனக்கும்
செத்துவிடத் தோன்றியது.

*

நான் உன்னைக்
காதலிக்கிறேன்
என்பதற்காக
நீயும் என்னைக்
காதலித்து விடாதே!
என் கொடிய காதலை
உன் பிஞ்சு இதயத்தால்
தாங்க் முடியாது!

வேகாமல் கிட்டிய வேதாந்தம்

2007-04-27T14:43:00.001+05:30

என்னுடைய ஏதோ
ஒரு அவசரத்திற்காக
அடுப்பிலிருக்கும் சட்டியை
வெகுவாகச் சூடுபடுத்தும்
சமயங்களில் எல்லாம்
"இப்படி நீ எத்தனை தடவை
உன்னைச் சூடுபடுத்தியிருக்கிறாய்?
பிறர்க்காக இல்லை
எனினும் உனக்காக!?"
என்று நெருப்பில்லாமல் சுடுகிறது
"சுர்.. சுர்..." என்ற
சட்டியின் அழுகுரல்!

அறிவுமதியின் நட்புக்காலம் - 1

2007-04-27T14:08:00.001+05:30

கவிஞர் அறிவுமதியின் 'நட்புக்காலம்' என்ற கவிதைத் தொகுப்பிலிருந்து எனக்குப் பிடித்த சில கவிதைகளை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன் நண்பர்களே.

அறிவுமதி நல்ல பாடலாசிரியரும் கூட. உதாரணத்திற்கு அவர் எழுதிய சில திரைப்படப் பாடல்கள் (எனக்குப் பிடித்தவை).

இளவேனிற்காலப் பஞ்சமி - 'மனம் விரும்புதே உன்னை' படத்தில்
பிரிவொன்றை சந்தித்தேன் - 'பிரியாத மனம் வேண்டும்' படத்தில்
காஞ்சிப்பட்டு சேலைகட்டி - 'ரெட்டை ஜடை வயசு' படத்தில்

(அட எல்லாப்பாட்டுக்களுமே ஹரிஹரன் பாடுனதுங்க ;-). அதுவும் அவரு மட்டுமே பாடுனது! என்ன ஒற்றுமை!)

இப்பொழுது கவிதைகளுக்குச் செல்வோமே......

நீ என்னிடம்
பேசியதை விட
எனக்காகப்
பேசியதால் தான்
உணர்ந்தேன்
நமக்கான
நட்பை...!

*

நீ வயசுக்கு வந்தபோது
தடுமாறிய என்
முதல் கூச்சத்திற்குக்
குட்டு வைத்து
நம் நட்பைக்
காப்பாற்றியவள் நீ!

*

நம்மைப் பற்றிய
ஆசிரியர்களின் சந்தேகங்களுக்குத்
துணையாய்ப் புத்தகங்களைப்
படபடக்கச் சொல்லிவிட்டு
நிதானமாய்ப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்
நாம்!

*

தாய்ப்பாலுக்கான விதை
காதலில் இருக்கிறது!
தாய்மைக்கான விதை
நட்பில் இருக்கிறது!

*

போகிற இடத்தில்
என்னை விட
அழகாய், அறிவாய்
ஒருவன் இருந்துவிடுவானோ
என்ற பயம்
நல்லவேளை
நட்பிற்கு இல்லை!

காதலின் மகத்துவம்

2007-04-24T13:57:00.000+05:30

நீ உடுத்திவரும்
உடையின் நிறமே
எனக்கு அந்தந்த
தினத்தின் உகந்த நிறமாகிறது!

*

உன் அழைப்புக்கள் நிராகரிப்பு,
மின்னஞ்சல்கள் அவமதிப்பு,
குறுந்தகவல் புறந்தள்ளுதல்,
ஓரப்பார்வைகள் ஒதுக்குதல்
இப்படி என்னவாயினும் செய்வேன்
உன் செல்லக்கோபத்தைப் பெற!

*

'நீயில்லாத பொழுதுகளில்' என்ற
தலைப்பைக் கொடுத்து என்னை ஒரு
கவிதை எழுதச் சொன்னாய்!
எழுதிய கவிதையை நீ வாங்கிப்
பருகியதும் பல்கிப்பெருகியது நம் காதல்..
வெள்ளைத்தாளில் வெள்ளேந்தியாய்ச்
சிரித்தது ஒரு முற்றுப்புள்ளி!!

*

என் நினைவுகள் கலக்காமல்
உன் கவிதை எப்படியிருக்கும்? - நீ!
"கலப்படமில்லாமல் நான் - உன்
நினைவுகளை உள்வாங்கும் முன்!
சர்க்கரையாய் நீ எனக்குள்!
பாயாசமாய் நம் காதல்" - நான்!
ஊறுகாயாய் உன் பூக்கோபம்!
புளிப்பாய் உன் உதட்டுச்சுழிவு!
அறுசுவை உணவு ஆரம்பம் எனக்கு!

அறிவான அழகு

2007-04-20T11:18:00.001+05:30

நீ அமர்ந்து எழும்

ஒவ்வொரு ஆசனத்திலும்

உன் அழகு அங்கேயே

தங்கி விடுகிறதே என்ற

விசனத்தில் நானிருந்தேன்!

என்னை விடுத்து வேறு

எவரும் தன்மீது அமர

அனுமதிக்காது உன்

பின்னோடே வரப்

பழக்கியிருக்கிறாய் என்பது

பிறகு தான் புரிந்தது!!

உன்னைப் போலவே

உன் அழகும் அறிவானது!

ஊமைக்கும் தண்டனை உண்டு!

2007-04-18T16:24:00.000+05:30

உலகத்து மொழிகளை எல்லாம்
ஊமையாக்கி உடனிருப்பவர்
எவருக்குமே புரியாத வண்ணம்
உலாவரும் 'நம்'மொழி
செம்மொழி!!

இடம், பொருள்,
ஏவல் இவையெல்லாம்
தாமாகவே ஒருமுறை
தற்கொலையைச் சுவைக்கலாம்...

மொழிகளின் கொலைவழக்கில்
மடந்தையாய் இருந்தாலும்
உடந்தையாய் இருந்த காரணத்தினால்
நானும் ஒரு கைதியே!!!

வாழ்வியல் வேதம் - இரண்டாம் பரிசு பெற்ற கவிதை

2007-04-04T15:43:00.000+05:30

நண்பர்களே,

முந்தைய பதிவில் குறிப்பிட்டிருந்தபடி, சென்ற வருடம் நம்பிக்கை கூகிள் இணையக் குழுமம் அதன் முதலாம் ஆண்டு விழாவின் பொருட்டு நடத்திய கவிதைப் போட்டியில் இரண்டாம் பரிசு பெற்ற என்னுடைய 'வாழ்வியல் வேதம்' என்ற கவிதையினை உங்களுடன் இங்கே பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

கவிதையினை நம்பிக்கைக் குழும வலைப்பூவிலும் காணலாம்.

உங்கள் ஊக்கத்திற்கும், நல்லாதரவிற்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

தோழமையுடன்,
இராகவன் என்ற சரவணன் மு.

வாழ்வியல் வேதம்!
=================

நம்பு தம்பி நம்பு!
முயன்றால் இயலாதது எதுவுமில்லை!!

வாழ்வியல் விதிகள் சில சொல்ல
விழைகிறேன்!

(1) ஆசைப்படு
------------------------
உலகில் உருவாக்கப்பட்ட
அத்துணை விஷயங்களுக்கும்
'ஆசைப்படுதல்' ஒன்று தான்
மூலிகை!!!

ஆசை மட்டுமே பட்டுக்
கொண்டிருந்தால் பூசை நடக்காது!

சோம்பல் என்னும் கற்பூரம் கொளுத்தி
முயற்சி என்னும் ஊதுபத்தி ஏற்றி
நம்பிக்கை என்னும் விளக்கு வைத்து
உழைப்பு என்னும் பூசை நடத்து!!

பூசையின் புனிதம் காக்கப்பட
அவ்வப்போது ஆசை என்னும்
எண்ணெய் ஊற்று!!
அது தான் உன்னை அடுத்தடுத்த
குறிக்கோள்களை அடைய வைக்கும்
ஆனந்த ஊற்று!!

வெற்றி என்னும் பிரசாதம் உன் கையில்!!

(2) கோபப்படு!!
---------------------
உன் சுயத்தை எது
எள்ளி நகையாடுகின்றதோ,
சுட்டெரிக்கிறதோ,
அங்கே நீ அக்கினியாய் மாறு.

நிதானத்தோடு கூடிய
கோபத்தீ உமிழ்! ஆனாலும்
உன் சுயம் உன்னால் அங்கே
காக்கப்பட வேண்டும் மறவாதே!

தன்மானம் இல்லாத மனிதன்
உயிரில்லா உடல்!
நீரில்லா மீன்!
காலில்லாச் செருப்பு!!!
வயிறில்லா உணவு!!
விக்கிரகமில்லாக் கர்ப்பக்கிரகம்!

பிரயோசனமில்லை எதற்கும்!!

(3) பொறாமை கொள்!!
-------------------------------
உடனொத்தவர்களின் திறமையை
மட்டும் உன்னிப்பாய்ப் பார்த்து
ஆரோக்கியமான முறையில்
பொறாமை கொள்.....

பொறாமையே உன்னை
அயர விடாது உழைக்க வைக்கும்
புனிதமான சஞ்சீவி!!

விளக்கிற்கும் திரிக்கும் சேதாரம்
விளைவிக்காத தூண்டுகுச்சியைப்
போலப் பொறாமையைக் கையாள்...

விளக்கு - நீ!
திரி - உன் திறமை!
ஒளி - உன் வளர்ச்சி!
பொறாமை - தூண்டுகோல்!!

பொறாமை ஒரு ஆகாரம்!
ஒவ்வொரு வேளையிலும் வேண்டும்!
ஒவ்வொரு வேலையிலும் வேண்டும்!

(4) அவமரியாதை செய் !
-----------------------------------
கருத்துக்களுக்கும், எண்ணங்களுக்கும்
வருகின்ற பின்னூட்டங்களைப்
புன்னகைப் பூக்களைப்
பரிசளித்து வாங்கு!!

ஏனெனில் உன்னையே
ஒழுங்காகச் செதுக்கிட
உதவும் கண்ணாடிகள் அவை!!

கண்ணாடிகள், பார்க்கும்
கண்களையே கிழிக்குங்கால்
அவற்றை அகமகிழ்ந்து
அவமரியாதை செய்!!

தேவையில்லாமல் முடிவளர்த்துத்
தேம்பித் தேம்பி மொட்டை அடிப்பானேன்?
தலையே போன பிறகு
தலைப்பாகை எதற்கு?

(5) தட்டிப் பறி!!!
---------------------------
உரிமைகளை எக்கணமும்
நிரந்தரமாக யாரிடமும்
விட்டுவிடாதே!
விட்டுத் தராதே!!

அவையொன்றும் உன்னால்
மேற்பார்வையிட முடியாத அளவுக்குக்
கடினமானவையும் அல்ல!!
காரியதரிசிகள் கவனித்துக்
கொள்ளக் கூடிய செயலும் அல்ல!!!

தட்டிப் பறி!! எட்டிப் பிடி!!

முயற்சிகள் உடனே பயனளிக்காவிடில்
சற்றே விட்டுப் பிடி!!

சிங்கத்திற்குக் கர்ஜனை!
சூரியனுக்கு வெப்பம்!
குழந்தைக்கு மழலை!
பெண்மைக்குத் தாலி!!!

விட்டுக்கொடுத்தால் கெட்டுப்போகும்!
தன் நிலை கெட்டுப் போகும்!!

(6) எதிரிகளை வளர்த்துக் கொள்!!
-----------------------------------------------

உன்னைப் பற்றித் தவறுகள்
தெரிவிக்கப்பட்டால் தயங்காது கவனி!
உயர்வுக்கு வழிவகுப்பின்
தயைகூர்ந்து உட்புகுத்து!

அனைவருமே நண்பர்களாகிப் போனால்
என்றுமே ஒருவழிப் பாதை உன்னுடையது!

கீழே விழச்செய்யும் விசையின்
தரத்தைப் பொறுத்தே பந்து
மேலே எழும்பும் தோழா!

காயங்கள் வந்தால் மருந்தின் அருமை!
வெயில் வந்தால் நிழலின் மகிமை!
அரவு தீண்டினால் விஷமுறிவின் அருமை!
எதிரிகள் இருந்தால் வளர்ச்சியின் பெருமை!

அடித்துத் துவைக்காமல்
அழுக்கு அகலுமா?
கடித்துத் தின்னாமல்
கரும்பு இனிக்குமா?

என்றும் உன்னை எரிகின்ற
தீயாக வைக்க எதிரிகள் அவசியம்....!

(7) இழந்து பார்!!
--------------------------
வெற்றி வேண்டுமா?
வேட்கை இழந்திடு!!

நட்பு வேண்டுமா?
பிடிவாதம் இழந்திடு!!

தூக்கம் வேண்டுமா?
நினைவுச் சங்கிலி இழந்திடு!!

புதுப் பசி வேண்டுமா?
நேற்றைய உணவின் எச்சத்தை இழ!

ஆரோக்கியம் வேண்டுமா?
கவலை இழந்திடு!!!

வெற்றுச் சுதந்திரம் வேண்டுமா?
ஒழுக்கத்தை இழந்திடு!!
வெற்றிச் சுதந்திரம் வேண்டுமா?
வறட்டுக் கொள்கைகளை இழந்திடு!!!

சோர்வு வேண்டுமா?
சோம்பல் இழந்திடு!

தீர்வு வேண்டுமா?
விதண்டாவாதம் இழந்திடு!!

(8) வன்மம் கொள்!!
---------------------------
கண்ணெதிரே அநியாயம்!
கண்டிப்பாய்ப் பொறுமை இழ!!
புலன்களுக்கு மட்டுமல்ல உணர்ச்சி!
பிறர் நலன்களுக்கும் சேர்த்துத் தான்!

எங்கே முதுமை மிதிக்கப்படுகிறதோ
அங்கே உன் பொறுமையைப்
பொசுக்கிப் பொங்கி எழு!!

எங்கே தாய்மை தரந்தாழ்த்தப்படுகிறதோ,
எங்கோ பெண்மையின் புனிதம்
போற்றப்படவில்லையோ,
அங்கே நீ அகிம்சையின்
ஜென்ம விரோதியாகு!

தன்மானம் எங்கே தலைசாய்க்கப்படுகிறதோ
உன் தலைக்கனத்திற்குச் தயங்காது சூட்டு
ஒரு தங்கக்கிரீடம்!

இடித்தால் தான் இடிக்கு மதிப்பு!
கடித்தால் தான் தேளுக்கு மதிப்பு!
சுட்டால் தான் சூரியனுக்குச் சிறப்பு!
சினங்கொண்டால் தான் மனிதனுக்கு மதிப்பு!

உண்மைக்குப் புறம்பான
விஷயங்கள் உன்னைச் சுற்றி நடக்கையில்
உனக்கான ஒற்றை வரி வேதம்!!
"நீ கொண்ட மிகப்பெரிய பொறுமை
உன் வாழ்நாளில் முதல் பத்து மாதம்!"

காற்றைக் கிழித்துத் தான் பேசுகிறாய்!
தசைகளை இறுக்கித் தான் உண்ணுகிறாய்!

(9) காதல் செய்!
--------------------------
உண்மையாகவும் நேர்த்தியாகவும்
இருந்தால் மட்டுமே இனிக்கும்!

உன்னைப் பெற்றெடுத்த தெய்வங்களைப்
பேணிப் பாதுகாக்கும் பண்பின் மீது
பாரபட்சமில்லாது காதல் கொள்!!

உன்னை நேசிக்கும் ஒவ்வொரு
உயிருக்கும் பரிசுத்தமான பாசத்தைப்
பரிசளிக்கும் பாங்கின் மீது
பாகுபாடில்லாது காதல் கொள்!!

தக்க தருணத்தில் செய்த
உதவிகளுக்கு உயிரின் கடைசிச் சொட்டு
ஊறும் வரை உண்மையான நன்றி காட்டும்
அந்த உயரிய பண்பின் மீது காதல் கொள்!

உன்னதமான நெறியில் நல்வழிப்படுத்தும்
ஆன்மிகத்தின் மீது ஆறாத காதல் கொள்!!

முடிந்தளவு சிறு சிறு உதவிகளைச் செய்ய
உன்னை ஒப்புக்கொடுக்க ஒத்துழைக்கும்
அந்த தன்னலமற்ற தன்மையின் மீது
தளர்வில்லாக் காதல் கொள்!!!

கொண்ட நம்பிக்கைகளைக் காப்பாற்ற
சில சமயங்களில் இழப்புக்களை ஏற்றுக்
கொள்ளும் அந்தத் தியாகத்தின் மீது
திடமான காதல் கொள்!!

(10) பொய் பேசு!
------------------------
திட்டவட்டமான வாழ்க்கையை விட்டுத்
எட்டிப் போகச் செய்யும் எந்தவொரு
கொள்கையிடமும் நீ அதற்கு இணங்க
முடியாதென்று முழுமூச்சோடு பொய்பேசு!

இழந்ததற்கெல்லாம் வருந்த மட்டுமே
வைக்கும் எண்ணங்களுக்கு நான் உங்கள்
அழுகுரலுக்குக் காது கொடேன் என்று
கண்ணியமாய்ப் பொய் பேசு!!!

நடைமுறைப் படுத்த முடியாத
சிந்தனைகள், ஊருக்கு மட்டுமே போதிக்கும்
உபாசனைகள், முகத்திரை அணிவிக்கும்
பாராட்டுக்கள் இவை அனைத்திற்கும்
இனி நான் இறங்கி வர மாட்டேன் என்று
இன்முகத்தோடு் பொய் பேசு!!!

உன்னால் முடிந்த நன்மைகளைச்
செய்ய விடாமல் தடுக்கும் கயமைகளுக்கு
நீ சுயநலவாதி என்று சூசகமாய்ப்
பொய் சொல்!!

கடமையைச் செய்யவிடாது தட்டிக்கழிக்க
வைக்கும் சோம்பேறி இயல்புகளிடம்
நான் தலைசாய்க்க மாட்டேன் என்று
தயங்காது பொய் சொல்!!

இனிது இனிது காதல் இனிது - முதற்பரிசு பெற்ற கவிதை

2007-03-22T17:22:00.000+05:30

நண்பர்களே,

'இனிது இனிது காதல் இனிது' என்ற இந்தக் கவிதை, 'நம்பிக்கை' என்ற இணையக் குழுமம் அதன் இரண்டாம் ஆண்டுவிழாவின் பொருட்டு நடத்திய கவிதைப்போட்டியில் முதற்பரிசு பெற்றுள்ளதைத் தெரிவித்து, உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வதில் பெருமகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.

சென்ற வருடம் நடத்திய போட்டியில், 'வாழ்வியல் வேதம்' என்ற என்னுடைய கவிதை இரண்டாம் பரிசினைப் பெற்றது. அதனை அடுத்த பதிவில் இடுகிறேன் [மிகமிகத் தாமதமாக ;-((( ]

படித்துவிட்டுத் தங்கள் மேலான கருத்துக்களைக் கூறவும்.

தோழமையுடன்,
இராகவன் என்ற சரவணன் மு.

கவிதை இதோ....

இனிது இனிது காதல் இனிது
=========================

உன் உருவப்படத்தை
முன்னிருத்தி எனக்கான
பொழுது ஆரம்பிக்கவில்லை!

என் பெயரைச் சுப்ரபாதமாய்ச்
சிணுங்கி நீ பல்துலக்கவில்லை!

உடலுக்காக ஒரு உடை,
உணர்வுகளுக்காக ஒரு உடை
என்று நம் உடைகளுக்குள்
ஒரு கார்கில் போர் மூளவே இல்லை!

கோபத்தில் ஒரு விழுக்காடு,
கொரிக்கும் பருக்கையில் காட்டாது
வயிற்றுக்கு வஞ்சகமின்றி
அன்றைய பொழுதின் ஆகாரத்திற்காய்
அகமகிழ்ந்து உண்கிறோம்!

வீட்டிலிருந்து கிளம்பி
கல்லூரிக்கோ, அலுவலகத்திற்கோ
செல்லும் வழியில், ஏற்கெனவே
கைதியான கையடக்கத்
தொலைபேசியைக் கசக்கிப்பிழிந்து
காற்றைக் கற்பழிக்கவுமில்லை!

கலந்துரையாடல்களைக் கலைக்கும்
வண்ணம் கற்பனைச் சிறகுகளைக்
கட்டுக்கடங்காமல் சுற்றிவர விடவில்லை!

உரையாடல்களுக்கு நடுவே
மும்முரமாகத் தோள்களைத் தட்டி
எந்த உலகத்தில் இருக்கிறாய் என்று
எதிராளி கேட்குமளவுக்கு
இயல்புநிலை இழக்கவுமில்லை!

இருக்கின்ற இயற்கைச் செல்வங்களை
ஒற்றுமை வேற்றுமை பார்த்து
ஓவியமாகக் கவிபுனைந்து அவற்றை
வம்புக்கு இழுக்கவுமில்லை!

நனவில் நர்த்தனமாடிய பெயரே
உறக்கத்தில் உளறப்படக்கூடாதே
என்று உறைபோடவுமில்லை!

காலை எழுந்ததிலிருந்து
இரவு தூங்கும் வரை
நான் நானாகவேயும்
நீ நீயாகவேயும்
நிம்மதியாக இருக்கிறோம்!

உனதான செயல்கள் எதனிலும்
என் எண்ணங்கள்
நுழைக்கப்படவில்லை..

எனக்கான இயல்புகள் எதிலும்
உன் நினைவுகள் என்னை
உபத்திரவம் செய்வதில்லை..

இது என்ன வித்தியாசமாய்?
இப்படியும் ஒரு காதல் செய்வோம்!

நினைவுகளைச் சங்கடப்படுத்தாது
சங்கமிக்க விடுவோம்!

அவரவர் கடமைகளை
அல்லல் படுத்தாது
அழகாய்ச் செய்வோம்!

பிறகெப்படி காதல் வளருமாம்?
நல்ல கேள்வி தோழி!

அட்டைப்பெட்டிக்குள் வைத்து
அடுக்கித் திணிக்கும்
அலங்காரப்பொருளா காதல்?

எல்லா வேலைகளிலும்,
எல்லா வேளைகளிலும்,
இடையறாது நினைக்கிறேன் என்று
காதலை மட்டும் நினைத்துக்கொண்டு
கடமைகளைக் கோட்டை விடுவதா
கற்புள்ள காதல்?

பெற்றவர்க்கும், உற்றவர்க்கும்,
மற்றவர்க்கும் எதிலும்
பங்கம் விளைவிக்காத
பவித்ரமான ஒரு அங்கமே
வாழ்வில் காதல்!

காதலின் பெயரால்
காதலுக்குக் களங்கம்
கற்பித்த நிலையை மாற்றிக்
காதலைக் கெளரவிப்போம்!

அகத்துள் பூத்த
ஆழமான காதல்
அதற்கான நேரத்தை
அற்புதமாய் ஒதுக்கிக்கொள்ளும்!

புதுப்பிக்கப்படும் காதல்

2006-12-19T12:10:00.000+05:30

பெரும்பான்மையான காதல்கள்
வாரிசுகளின் பெயர்கள்
வாயிலாகப் புதுப்பிக்கப்படுகின்றன

ஜென்மபந்தம்

2006-12-13T14:22:00.000+05:30

உனக்கு எத்தனை முறை
எடுத்தியம்புவது?
இப்படி வரைமுறையில்லாமல்
குறும்பு செய்வது நல்லதல்ல என்று?

சோதிக்கப் பிறந்தவள் நீ!
உன்னால் சோதிக்கப்படுவதற்காகவே
பிறந்தவன் நான்!

உன் ஆய்வின் முடிவு
எப்போது நிகழும்?
என் ஆவி அடங்கிய பிறகா?

உலையில் இருக்கும் நேரம்
அதிகரிக்க இறுகுமாம் இரும்பு!
உன் பாச அலையில் அமிழும் நேரம்
அதிகரிக்க மென்மையாவேன் நான்!

என் ஒட்டுமொத்த ஆண்மைத்திமிரையும்
அரையங்குலப் பார்வையில்
அஸ்தமனம் செய்து விட்டாய்!

இந்த ஜென்மத்தில் உன்
காதலை என்னால் ஜெயிக்க முடியாது!
இருக்கவே இருக்கிறதாமே
ஏழு ஜென்மங்கள்..

நான் நானாகவே பிறக்க வேண்டும்
உன் காதல் நினைவுகளை மட்டும்
மறு ஜென்மத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டு..

காதல் ஒரு பழிவாங்கும் படலமில்லை!
இருப்பினும் உன்னை அடுத்தடுத்த
ஜென்மங்களில் அழகழகாய்க்
காதலிம்சைப் படுத்துவேன் காதலியே...

ஜென்மங்களின் மீதான என்
ஒவ்வாமையை ஒதுக்கிவைக்கிறது காதல்!

உனக்கு என்ன தண்டனை தருவது?

2006-12-11T19:21:00.000+05:30

கொலை செய்தவனை விடக்
கொலை செய்யத் தூண்டியவனுக்கே
தண்டனை அதிகமாமே?

காதலிப்பவனை விட
காதலிக்கத் தூண்டிய உனக்கு
என்ன தண்டனை தருவது?

எதிர்மறை விருப்பு

2006-12-11T19:14:00.000+05:30

படிப்பதை விட எனக்குப்
படிப்பவர்களை மிகவும் பிடித்தது!
எழுதுவதை விட எனக்கு
எழுதுபவர்களை மிகவும் பிடித்தது!
பாடுவதை விட எனக்குப்
பாடுபவர்களை மிகவும் பிடித்தது!
ஓடுவதை விட எனக்கு
ஓடுபவர்களை மிகவும் பிடித்தது!
..............................
ஆனால் இப்பொழுது தான்
காதலிப்பதை விடக்
காதலிக்க மறுப்பவர்களை மிகவும் பிடிக்கிறது!
உன்னைத் தான்! உறைந்து விடாதே!!

மெளனங்களின் சிநேகிதம்

2006-12-11T19:06:00.000+05:30

நீ முதலில் பேசுவாய்
என நானும்
நான் முதலில் பேசுவேன்
என நீயும் வெகுநேரமாகப்
பேசாமலேயே இருந்தோம்!
அதுவரை அழகாக
உரையாடுகிற நம்மிருவரின்
மெளனங்களின் சிநேகிதத்தை
உடைக்க மனமில்லை சகியே!

கட்டிக் கொள்ளும் நினைவுகள்

2006-12-11T18:59:00.000+05:30

எத்தனை முறை அதட்டினாலும்
அம்மாவின் முந்தானையைக்
கட்டிக் கொண்டு தூங்கும்
குழந்தையைப் போல
எத்தனை தடவை
காதல் கலக்காத
கவிதை எழுதினாலும்
எப்படியும் ஒருமுறையாவது
என்னைக் கட்டிக்கொள்கின்றன
உந்தன் நினைவுகள்...

பிரம்மாக்கள் பலவிதம்!

2006-11-14T18:56:00.000+05:30

உன்னைப் படைக்கும் முன்
கடைசியாய் ஒருமுறை
பிரம்மன் நிச்சயம் போதையில்
இருந்திருப்பான்..

படைத்த பின் அத்துணையும்
உன்னுள் இறங்கி விட்டதே!!!

அவன் உன்னைப்
படைத்த பிரம்மன்..
இவன் உன்னைப்
படித்த பிரம்மன்..

சுகம் - பரமசுகம்...

2006-11-14T18:49:00.000+05:30

அயல் நாட்டிலோ
அண்டை மாநிலத்திலோ
தாய்மொழி கேட்டல் சுகம்!

வேறு யாருடனோ
வேறு நினைவுகளுடனோ
உரையாடுகையில்
உன் நினைவுகள்
உறவாடுதல் பரமசுகம்...

படித்ததில் பிடித்தது...(உனக்காகக் காத்திருந்த வகுப்பறை)

2006-11-14T18:29:00.000+05:30

நேற்றிரவு அன்புடன் குழும நண்பர்களைச் சந்தித்ததில் நண்பர் விக்கி (எ) ப்ரியன் அனைவருக்கும் தனது மற்றும் நேற்றைய சந்திப்பின் நினைவாக ஆளுக்கொரு கவிதைப் புத்தகத்தினை வழங்கினார்..

விசேஷம் என்னவென்றால் சந்திப்பில் கலந்துகொண்ட அனைவருமே அவர் கொண்டு வந்திருந்த அத்துணைப் புத்தக்ங்களிலும் கையெழுத்திட்டோம்... அவருக்கு ஒரு சபாஷ் மற்றும் அவரோடு சேர்த்து சந்திப்பில் கலந்து கொண்ட அனைவருக்கும் நன்றி!!! ஒரு இனிய மாலைப் பொழுது இன்பமாகக் கழிந்த்து PVR - Transit -ல் நேற்று.

எனக்குத் தரப்பட்ட புத்தகம் "உனக்காகக் காத்திருந்த வகுப்பறை" - மணிபாரதி எழுதியது (இவர் மணிரத்னம், வஸந்த், சரண் ஆகியோரிடம் உதவி இயக்குநராகப் பணியாற்றியிருக்கிறார்..)

அந்தப் புத்தகத்தில் படித்த கவிதைகளில் எனக்குப் பிடித்த கவிதைகளை உங்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ள விழைகிறேன்..

"எத்தனை முறை
வேண்டுமானாலும் சத்தியம்
செய்கிறேன்..

அப்பொழுதாவது உன்
கைகளைத் தொட முடிகிறதே!"

"இனியொரு முறை
கண்ணாடி முன் நின்று
முகம் பார்க்காதே

உனக்குச் சமமாக
உன் பிம்பம் இருப்பதைக் கூட
என்னால் தாங்க இயலாது!"

தொடரும்.....

ஹைக்கூ கவிதைகள் - 2

2006-08-09T19:24:00.000+05:30

தேர்வில் தோல்விகண்ட மாணவன்,
திட்டவோ மனம் ஒப்பவில்லை!
பிறந்தநாள் இனிப்புடன் எதிரில்..

பையில் பணமிருந்தும்
தானமிட இயலவில்லை..
உடனடியாய் ஒளிர்ந்தது பச்சைவிளக்கு!

மிக அழகாயிருந்தும்
எடுத்துக் கொஞ்ச வசதியில்லை..
புகைப்படக் குழந்தை.

உன் தண்மையைக் கடன்வாங்கக்
கன்னம்வைத்த நிலவின் கன்னத்தில்
உன் செல்லக்கிள்ளல்..
தோல்வியை எண்ணி அடிக்கடி தேய்கிறது..

ஹைக்கூ கவிதைகள் - 1

2006-08-09T19:20:00.000+05:30

நெரிசல் மிகுந்த சாலையைக்
கவனமின்றிக் கடக்கிறேன்..
நடுரோட்டில் குழந்தை...

பலவருடப் பரிச்சயமெனினும்
இதழில் இறுக்கம்
உடன் சந்தேகக் கணவன்.

உன் பாதம் பட்ட இடம்
காதல் பூக்கள் கனிகிறதாம்
கடலலை தொடர்ந்து நீர்வார்க்கிறது!

தெரிந்தே தவறு செய்கிறார்
மதுபானக்கடை முதலாளி..

கைதேர்ந்த கெட்டிக்காரி!

2006-08-07T14:30:00.000+05:30

செய்யாத செயலை மட்டுமல்ல
செய்கின்ற செயலைக் கூட
மறைத்து மறுப்பதில்
நீ கைதேர்ந்த கெட்டிக்காரி!

ஆம்! உன் காதலை
இன்னும் கன்னிகழிய
விடாமல் கட்டிக்காக்கிறாயே!

நண்பர்கள் தின நல்வாழ்த்துக்கள்..

2006-08-06T16:26:00.000+05:30

அனைவருக்கும் என் இனிய நண்பர்கள் தின நல்வாழ்த்துக்கள்...

தோழமையுடன்,
இராகவன் என்ற சரவணன்.

பொறுமையின் பெருமை

2006-08-04T11:07:00.000+05:30

என்னிடமிருந்து வரும்
எந்த அழைப்புகளுக்கும்
உன்னிடமிருந்து பதிலே இல்லை..

எனக்குப்பிடித்த உன்னுடைய
குணாதிசயங்களில் செல்லத்
திமிரும் சேர்ந்து கொண்டது
விடாப்பிடியாக...

அன்றைய மாலைப்பொழுதில்
காக்க வைத்த தருணங்களுக்கும்
சேர்த்துத் தந்தாய் காதல்முத்தங்களை..

பொறுமையின் பெருமை
தெளிவாக விளங்கிற்று..

காதலின் கர்வம்.

2006-06-29T09:15:00.000+05:30

காதலிக்கும் எனக்கே
இவ்வளவு கர்வமிருந்தால்
காதலிக்க வைக்கும் உனக்கு..?

காதலித்துப் பார் - 7

2006-05-27T13:30:00.000+05:30

கனவுகளை உடுத்துவாய்..
உடனிருப்பவர்களைப் படுத்துவாய்...

ஒப்புக்கொண்டு மறுப்பாய்...
மறுத்துக்கொண்டே ஒப்புவாய்....

காதலித்துப் பார் - 6

2006-05-27T13:29:00.000+05:30

சில பொழுதுகள் தனிமை உணர்வாய்
பல பொழுதுகள் வெறுமை உண்பாய்....

மூச்சுக் காற்றின் முழு விகிதக்தைக் கணக்கெடுக்க முயல்வாய்......

காதலித்துப் பார் - 5

2006-05-27T13:11:00.000+05:30

விட்டுக் கொடுப்பாய், தட்டியும் கொடுப்பாய்!!

உன்னுயிர் உன் கண்ணெதிரே நடமாடக் காண்பாய்!
கணினிக் காலத்திலும் கூடுவிட்டுக் கூடுபாயும் வித்தை காண்பாய்!

மதுமிதா - தங்கள் புத்தகத்தின் என் பக்கமிதா?

2006-05-27T12:37:00.000+05:30

வலைப்பதிவர் பெயர்:
இராகவன் என்ற சரவணன் மு. (பெற்றோர் இட்ட பெயரே என்றும் எங்கும் எதிலும் முழுமையாக வழங்கப்பெறுகிறது). செல்லப்பெயர் உண்டு. புனைப்பெயர் இல்லை.

வலைப்பூ(க்களின்) பெயர் :
கவிதை கேளுங்கள், வாய் விட்டு சிரித்தால், திரைப்படப் பாடல் வரிகள், பக்திப் பாடல் வரிகள், இயன்ற அளவு உதவலாமே

சுட்டி(url) :
http://kavithaikealungal.blogspot.com,
http://vaaivittusiriththaal.blogspot.com,
http://thiraippadap-paadal-varigal.blogspot.com,
http://bhakthip-paadal-varigal.blogspot.com,
http://iyandra-alavu-udhavalaamae.blogspot.com
(எத்தனை வலைப்பூக்கள் இருந்தாலும் அனைத்தையும் ஒரே பதிவில் அளிக்கலாம்)

ஊர்:
பிறந்து, தவழ்ந்து, வளர்ந்த ஊர் - காரைக்குடி
படித்துப் பட்டம் பெற்ற ஊர் - கோயம்புத்தூர்
தற்பொழுது வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக - பெங்களூர்

நாடு:
எங்கள் பாரத தேசமென்று தோள் கொட்டுவோம்...

வலைப்பூ அறிமுகம் செய்தவர்:
என் தேடும் திறனும் கூகு(கி)ள் இணையத்தளமும்

முதல் பதிவு ஆரம்பித்த நாள்,வருடம் :
23 செப்டம்பர் 2004 (ஆனால் அந்த வலைப்பூ தற்பொழுது உபயோகத்தில் இல்லை[ http://raghzkirukkals.blogspot.com]... பெயர்ச் சீரமைப்பு வேண்டிக் 'கவிதைகேளுங்கள்' என்ற வலைப்பூவைச் சில மாதங்களுக்கு முன்னால் ஆரம்பித்திருக்கிறேன். )

இது எத்தனையாவது பதிவு:
வலைப்பூக்களின் தோகையில் இது 22 ஆவது சிறகு (தங்களுக்கான பதிவு)

இப்பதிவின் சுட்டி(url): http://kavithaikealungal.blogspot.com/2006/05/blog-post_114871380372190392.html

வலைப்பூ ஏன் ஆரம்பித்தீர்கள்:
எண்ணங்களை ஏடேற்றும் எளிய முயற்சிகளில் இதுவும் ஒன்று.. எனினும் என் உணர்வுகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள, நிறைய நட்புள்ளங்களைச் சந்திக்க, தமிழ்ப்பிரியர்களை இணையத்தில் தரிசிக்க இப்படிச் சிலவற்றையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்

சந்தித்த அனுபவங்கள்:
உள்ளூர உணர்ந்து துய்ப்பதற்கு முன்னே என்னுள் ஏதேதோ எழுதிவிட்டு மறைந்துவிடுகின்றன..அவற்றின் அர்த்தம் 'அனுபவம்' என்ற சொல்லப்பட்டுச் சொறிந்து கொள்கிறேன் நான்.

ஆயினும் விடாது முயற்சிக்கிறேன் ஒவ்வொரு நாளிலும், நிகழ்விலும், நபரிடமும்....

பெற்ற நண்பர்கள்:
ஏராளம் - இணைய அரட்டையில், மின்னஞ்சல் அளவளாவல்களில், தொலைபேத் தொடர்புகளில் என்று பல்வேறு ஊடகங்கள் வாயிலாக.. இயல்பாகக் கலகலப்பாகப் பேசுவதின் பலனாய்ப் பெருமிதப்படுகிறேன்.

கற்றவை:
கைம்மண் அளவு ...

கற்க வேண்டியவை என ஒரு பத்தி விட்டிருக்கலாம் நீங்கள்..
எனில் அதற்கு : கடலளவு...

எனினும் தங்கள் கேள்வி நோக்கம் நிறைவேற்றும் பொருட்டு:

(1) தொழில்நுட்பப் படிப்பு - மின்னணுவியல் மற்றும் தொலைத்தொடர்பியல் (ஆங்கிலத்தில் DECE - Diploma in Electronics and Communication Engineering) - காரைக்குடி அழகப்பா தொழில்நுட்பக் கல்லூரியில் ஏப்ரல் 1999ல் பட்டம் பெற்றேன்....

(2) பொறியியல் படிப்பு - தகவல் தொடர்பியல் (ஆங்கிலத்தில் BE in IT - Bachelor of Engineering in Information Technology) - கோவை மாநகரின் அமிர்தா பொறியியல் கல்லூரியில் மே 2003ல் படித்துப் பட்டதாரி ஆனேன்...

(3) முதுகலைப் படிப்பு - தற்பொழுது இராஜஸ்தானில் உள்ள பிர்லா தொழில்நுட்பக் கல்லூரியில் முதுகலை - மென்பொருள் (ஆங்கிலத்தில் MS in Software Systems in Birla Institute of Technology and Science, Pilani) படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.. இவ்வாண்டு நவம்பரில் பட்டம் பெற்றிடுவேன்..

இது தவிரத் தட்டச்சுப் படிப்பு (தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலத்தில் முதுநிலை), நம் தேசிய மொழியாம் இந்தி (பெற்றோருக்கு முதற்கண் நன்றி).

கவிதை எழுதுவதற்கு (பாராட்டி, திருத்தி, ஆதரவளித்த மற்றும் ஆதரவளித்துக் கொண்டிருக்கும் அனைத்து நேச நெஞ்சங்களுக்கும் என் மனப்பூர்வமான நன்றிகளைக் காணிக்கையாக்குகிறேன்). என்னைச் செதுக்கிக் கொண்டிருக்கும் உளிகள் அவர்கள் தாம்....

எழுத்தில் கிடைத்த சுதந்திரம்:
சில்லென்ற காற்று சிநேகமாய்க் குசலம் விசாரிக்கையில் முகத்தின் தசைகளில் குறைகின்ற இறுக்கம் அப்படியே என் உணர்வுகள் அனைத்திலும் வியாபித்திருக்கின்றன... ஆயினும் சுதந்திரம் என்ற சொல்லின் எல்லைகளை வரையறுப்பது முற்றிலும் தனிப்பட்ட விஷயம்! எனினும் எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் பக்குவம் வளர்கிறது! கட்டுக்கோப்போடு கூடிய கட்டுக்குலையாத சுதந்திரம்!

இனி செய்ய நினைப்பவை:
முடிந்த வரை சிந்தனைச் சிறகுகளைச் சமுதாயத்தின் முன்னேற்றத்தை நோக்கி நடைபோட வைப்பது, எழுத்துக்களையும் எண்ணங்களையும் இன்னும் மெருகேற்றுவது.. ஏனோ நானும் எழுதுகிறேன் என்றிராது 'என் எழுத்தின் பயன் என்ன' என்ற எண்ணத்துடன் எழுதுவது!!

என்றும் என்னால் முடிந்த உதவிகளைப் பிறருக்குச் செய்வது!

உங்களைப் பற்றிய முழுமையான குறிப்பு:
கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முந்தைய பத்திகளில் தந்துவிட்டேன் என்னை! சேர்த்துப் படித்தால் கதம்பமாய் நான் உலாவருவேன் உங்கள் எண்ணவீதிகளில்...

இன்னும் நீங்கள் சொல்ல நினைக்கும் ஒன்றைச் சேர்க்கலாம்:
"பிறருக்காகச் சிந்தப்படும் போது நம் கண்ணீர் கூட இனிக்கிறது".. ஆகவே முடிந்தவரை நம்மாலான சிறுசிறு உதவிகளைப் பிறருக்குச் செய்து நம் பிறவியின் பயனைச் சிறிதளவாவது செப்பனிடுவோமாக....

தமிழ் உள்ளங்களுக்கு அன்பர்களின் வலைப்பதிவுச் சேர்க்கை நல்லதொரு பயனை அளித்திடவும், தங்களின் இந்த முயற்சி முழு வெற்றி கண்டிடவும் எனது மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்..

காதலித்துப் பார் - 4

2006-05-27T12:35:00.000+05:30

அவஸ்தையாய்ப் புன்னகைப்பாய்....

சிந்தை தனைச் சிதறடித்த சின்னச் சின்னச்
சில்மிஷப் புன்னகைகளையும் சேமிப்பாய்!

காதலித்துப் பார் - 3

2006-05-27T12:26:00.000+05:30

வாழ்வின் முதல்முறையாகச் சில
விஷயங்களைத் துய்ப்பாய்!!

காத்திருக்கக் கற்றுக் கொள்வாய்..

மன்னித்துக் கொண்டே தண்டிப்பாய்
தண்டித்துக் கொண்டே மன்னிப்பாய்

புகைப்படக் கவிதை - தான் ஆடாவிட்டாலும்

2006-05-27T12:06:00.000+05:30

நண்பர்களே,

கீழே உள்ள படத்தைப் பார்த்ததும் என்னுள் பிரசவித்த கவிதை... புகைப்படத்திற்கு நன்றி ரசிகவ்.. (அன்புடன் குழுமத்தில்)

பிரபஞ்சத்தில் என்னுடைய
இருப்பும் எண்ணிக்கையில்
சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்ட சேதி
அறிந்த பின் முதன் முதலாய்
நான் பகிர்ந்து கொண்ட
என் நெகிழ்வுகளை,
அதன் ஈரத்தில் புளகாங்கிதம்
அடைந்து சிலிர்த்துப், பின்
என் தொடுதலினால்
ரோமத்தின் உராய்வின்
உண்டான வெப்பத்தில்
எழுந்து நின்று சு(ப)ய உலர்வு செய்யும்
உன் கையில் உள்ள
மயிர்க்காம்பைக் கேட்டுப் பார்!!!
அது சொல்லும் என் பரவசத்தை!!!

இதிலிருந்து தானோ இறக்குமதி
ஆனது 'தான் ஆடாவிட்டாலும்
தன் சதை ஆடும்' என்பது நமக்குள்?

காதலித்துப் பார் - 2

2006-05-27T11:49:00.000+05:30

இறக்காமலே திதி கொடுப்பாய் அவளைப் பார்ப்பதற்கு
முன் வாழ்ந்த பாவப்பட்ட ஆன்மாவிற்கு!!!

பார்த்தால் பாக்கியம் என்பாய்!
பார்க்காவிடில் பைத்தியம் என்பாய்!

காதலின் குலத்தொழில்

2006-05-27T11:43:00.000+05:30

கத்திக்கண் பார்வையில் கொத்திக்
குத்தகைக்கு எடுத்துக் கொள்வது
காதலின் குலத்தொழிலோ?

காயப்பட்டும் கண்ணீரன்றிக்
காதல் மட்டுமே வருகிறதே!!

காதலித்துப் பார்! - 1

2006-05-27T10:59:00.000+05:30

செதில் செதிலாய்ச் செல்லரிக்கும் இதயம்!
பிறகு வரும் காதல் வானில் புது உதயம்!

கவனித்தல் என்ற ஒன்றை மிகமிகக் கவனமாய் நடைமுறைப் படுத்துவாய்!
மனங்கவர்ந்தவளின் புருவ நெறிப்பையும் உள்வாங்குவாய் உன்னிப்பாய்!!

பழையதில் புதிதாய்.....

2006-05-25T20:52:00.000+05:30

உன்னோடு நடக்கும் போது
மட்டுமே என் வீட்டினுள்ளே
நான் புதிதாய் நடக்கிறேன்...

கவிதை எனப்படுவது யாதெனின்....

2006-05-25T00:40:00.000+05:30

பார்க்கும் பொருட்கள்
அனைத்தையும் பாடுபொருளாக
ஏற்றிப், படிப்பவர்
நெஞ்சினில் ஒரு பாதிப்பை
ஊற்றி, விளைவாக
மற்றுமொரு படைப்பை
உருவாக்கும் ஊக்கியாயிருப்பது!

நாட்கள் இருவகை

2006-05-22T20:40:00.000+05:30

என்னைப் பொறுத்த வரை எனக்கு
வாரத்தில் இரண்டே இரண்டு நாட்கள்!!

ஒன்று,
உன்னைப் பார்க்கின்ற
பாக்கியம் செய்த நாட்கள்!!!

இன்னொன்று,
உன்னைப் பார்க்காத
பாவம் செய்த நாட்கள்!!!

ச்ச்ச்சிறிய கவிதை!!

2006-05-21T15:09:00.000+05:30

எழுதுகிற கவிதைகளெல்லாம்
எழுத்தளவில் பெரியதாகவே
இருக்க எனக்குள் புகுந்தது
ஓர் ஆச்சரியம்!!

மிகச்சிறந்த சிறிய கவிதை
எதுவாகவிருக்கும் என்று!!

நம் இருவரின் விழிகளும்
காதலோடு ஒரு ஒற்றைப்
புள்ளியில் சந்திக்குமே,
அதை விடச் சிறிய கவிதையை
யாராலும் தரவியலாது தங்கமே!!!

நீதான் கவிதைக்குக் கரு!
எனக்குக் குரு!

என்னை மட்டும் விட்டுவிட்டு!

2006-05-19T03:06:00.000+05:30

பூ அசைவதையும்,
தென்றல் வீசுவதையும்,
நதி ஓடுவதையும்,
அணில் அழகு காட்டுவதையும்,
பட்டாம்பூச்சியின் எழிலையும்
படபடவென்று பட்டியலிடுகிறாய்
உனக்குப் பிடித்தவை என்று!

உன்னை மட்டுமே மிகப்பிடித்த
என்னை மட்டும் விட்டுவிட்டு!!!

முரண் #1 - பிறந்த நாள்....

2006-05-18T23:14:00.000+05:30

பிறந்த நாளன்று சோகப்பாட்டு
பின்னணிப் பாடகனின் நிகழ்ச்சிநிரல்...!

வித்தியாசத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி!

2006-05-17T23:02:00.000+05:30

இப்பொழுதெல்லாம்
மக்கள் வித்தியாசமான
அணுகுமுறைகளைத் தான்
விரும்பி ஏற்கிறார்களாம்!

சரி! சரி! நீ என்னைக்
காதலித்து விடு!
வித்தியாசங்களுக்கெல்லாம்
ஒரு முற்றுப்புள்ளியாக இருக்கட்டும்!

விடுமுறை நாளில்...

2006-05-17T00:54:00.000+05:30

விடுமுறை நாளில்
நீ ஊருக்குச் செல்கையில்
உனக்கோ
உன் உடைமைகள் மட்டுமே
இடம்பெயர்ந்தன!
எனக்கோ என்
உலகமே தடம்புரண்டது!

எனக்கான உன் நினைவுகளை
யார் வந்து ஊட்டுவது?
தாலாட்டுப் பாட்டுக்காகத்
தாயை மாற்றுவதா?

மனதில் உறுதி வேண்டும்!

2006-05-16T21:04:00.000+05:30

மனதில் உறுதி வேண்டும்!
-------------------------------

ஏ! மனிதா!
ஜெயத்தைப் பற்றிய பயம்!
இதனால் தவிப்பது
உன் இதயம்!
சற்றேனும் சிந்தி!
உருவாகும் உதயம்!

தேவையற்ற கவலைகளுக்குத்
தீவைத்து உடனே
தீபாவளி கொண்டாடு!
தீயவை தீய்ந்து
தித்திப்பாகும் உன் வாழ்வு!

கறைபடிந்த கைகளைக்
கழுவுகின்ற வேளையில்
ரேகைகள் தேய்ந்துவிடுமே
என்று தேய்ந்ததுண்டா?

சத்தமாகப் பேசினால்
சப்தஸ்வரங்களும் உனக்குள்
அஸ்தமனமாகி விடுமே
என்று பயந்ததுண்டா?

பிறகென்ன பிதற்றல்!?
சில காலம் பொறு!
உறுதியுடன் இரு!
தேய்பிறையும் வளர்பிறையாகும்!
தேம்பல்களும் தெள்ளமுதாகும்!

உன்னுடைய
நுட்பத்திற்கு நூறுகளும்,
ஆர்வத்திற்கு ஆயிரங்களும்,
லட்சியத்திற்கு லட்சங்களும்,
கொள்கைகளுக்குக் கோடிகளும்
குறுக்கிடுமோ எனக்
குமைந்திடாதே!

உன்னுடைய
தீட்சண்யத்தைத் தீட்டு!
தயவு தாட்சண்யத்தைத்
தடிகொண்டு ஓட்டு!
புகழ்ச்சி கண்டு மயங்கும்
பேதை மனத்தைப்
புத்தியால் பூட்டு!
உன்னைத் தவிக்கவிட்டுத்
தன்னிறைவு கொள்ளும்
வீணர்களுக்கு வை வேட்டு!

உளமாரக் கொண்ட
உறுதியில் உறுதியாய் இரு!
உலகப் போரையே உருவாக்காலாம்
ஓரிரு நொடிகளில்!!

எடுத்துக் கொள்ளும்
முயற்சிகளில் முனைப்பாய் இரு!
மும்மொழி அகராதியில்
'முயற்சி'யின் இடத்தில்
முத்தாய்ப்பாய் உன் பெயர்
பொறிக்கப்பட்டிருக்கும்!

- நம்பிக்கையுடன்
இராகவன் என்ற சரவணன் மு.

தனிமையும் உன் அருகாமையும்...

2006-05-16T07:49:00.000+05:30

உன் அருகாமை தேவைப்படுகிறது!
நான் தனிமைப்படுவதாய் உணரும் போதெல்லாம்!
தனிமை தேவைப்படுகிறது!
உன் அருகாமை தேவைப்படுவதாய் உணரும் போதெல்லாம்!

[நண்பர்களே, இது ஆங்கிலத்தில் Deadlock என்ற சொல்லிற்குப் பொருத்தமான கவிதை.. சரியா? குழப்பமாயிருந்தால் மறுபடியும் ஒருமுறை வாசித்துப் பாருங்கள்!]

காதல்!! போர்??

2006-05-15T00:10:00.000+05:30

நான் என்னைப் பற்றிப்
பெரும்பாலும் நினைப்பதேயில்லை!
எனில் நான் பொதுநலவாதியா?

நான் உன்னைப் பற்றியே
நினைத்து என்னை நனைக்கிறேன்!
எனில் நான் சுயநலவாதியா?

சுயநலத்திற்கும், பொதுநலத்திற்கும்
இடையே நடக்கும் புனிதப்போரா
காதல்???

நடமாடும் தெய்வம்!!!

2006-05-14T23:39:00.000+05:30

ஆறறிவு ஜீவராசிகள்
அனைத்திற்கும்
ஆதி என்பதே
அன்னை உன்னால் தானே
ஆரம்பிக்கிறது!

எந்நிலையிலும்
எப்பொழுதும்
எதையுமே
எதிர்பார்க்காத
எளிமையான பொக்கிஷம்!

மண்ணில் விதைத்த நாள்முதல்
புதைக்கும் நாள்வரை
வினைகளே செய்தாலும்
விளையாட்டாகவே எடுத்துக்கொள்ளும்
விஸ்தாரமான மனது
உனக்குள் மட்டும் தானே
உள்ளூர ஊறியிருக்கிறது!

உலகில் உதித்த
கணம் தொட்டுப்
பாசம் என்னும் செடிக்குப்
பாங்காக நீர்வார்த்தவளும் நீதான்!

அம்மா என்னும்
சொல்லைக் கேட்ட
அந்தக் கணம்
பாசம் பொங்காத இதயங்கள்
பாவம் செய்த இதயங்கள்!

இந்த உலகில்
எத்தனை ஜென்மங்கள் எடுத்தாலும்
எத்தனை செயல் செய்தாலும்
கடுகளவும் கைம்மாறு
செய்யப்பட முடியாத
மாபெரும் பெருமை உனது
தாய்மைக்கு மட்டும் தான்!

எத்தனை நிகழ்வுகள்
இன்பமாய் இருந்தாலும்
உந்தன் புடவைத்தலைப்பால்
புதல்வன் என்னைப்
பொத்தி எடுப்பாயே
அந்த ஒரு செயலை விடவா
அகிலத்தில் வேறொரு
ஆனந்தமான நிகழ்வு
இருக்கக் கூடும்?

உலகில் உள்ள
எல்லா உயிர்க்கும்
எந்த மொழிகளையும் விடச்சிறப்பு,
உன் வழியாக வரும்
தாய்மொழி ஒன்றுக்கு
மட்டுமே உண்டு!

இந்த உலகில்
உன் ஒருத்திக்கு மட்டும் தான்
எதைக் கொண்டும்,
எப்பாடு பட்டாலும்,
எந்த சக்தி மூலமும்
ஈடுகட்ட முடியாது!
எனில். அது அந்தச் சூரியனைச்
சுலபமாய்ச் சுண்டுவிரலில்
சுழற்றி விடுவதற்குச் சமம்!

எ(மு)ன் குறிப்பு....

2006-05-14T22:55:00.000+05:30

அன்பான கவிதை நே([சு]வா)சிக்கும் நெஞ்சங்களுக்கு,

என் உள்ளத்துள் ஊறிய உணர்வுகளின் எழுத்து வடிவமே இங்கே வலைப்பூக்களாய்த் தூவப்பட்டிருக்கின்றன....

நிச்சயம் இந்தப் பூமரங்கள் உங்கள் இனிமையான இதயத்துள் சாமரங்கள் வீசும் என்ற பலமான, நலமான நம்பிக்கையில் தொடுத்திருக்கிறேன்...

முத்தம் வழங்கிய தாய் தன் குழந்தையிடம் எதையுமே எதிர்பார்ப்பதில்லை. ஆயினும் உடனடியாக, வாங்கிய முத்தத்திற்குப் பரிசாக தன்னால் முடிந்த அளவு முத்தமழை பொழியும் மழலையைக் காண்கையில் தாய் எவ்வளவு உவகையடைவாளோ அந்த அளவுக்கு உங்கள் மேலான விமரிசனங்கள் என்னை உற்சாகப்படுத்தும்! ஊக்கப்படுத்தும்!!!

பள்ளி செல்லும் வயதிலேயே கவிதைகள் எழுத ஆரம்பித்தேன்.. சில ஆண்டுகள் இடைவெளி விட்டுக் கல்லூரிப் பருவத்தில் இன்னும் சற்றே மேம்பட்ட வடிவில் எழுதினேன்... இதுகாறும் என்னை ஊக்கப்படுத்திய, ஊக்கப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிற அத்துணை அன்பு நெஞ்சங்களுக்கும் என் ஆத்மார்த்தமான நன்றிகளை அர்ப்பணிக்கிறேன்....

வாழ்த்துங்கள்... வளர்கிறேன்...!!!

தோழமையுடன்.....